Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dərələri çən uyutdu,
Kədərini mən ovutdum.
Sevdiyini sən unutdun,
Ağ atından düşüncəmi?

Coşub daşan selə baxdın,

Başımın üstünde bir parça bulud,
Hayana gedirem, o yana gedir.
Bir elce teselli, bir parça ümid,
Derdimin qanına boyana gedir.

Mentek ovcundadır gözünün yaşı,

Günəş şölə saçsın, gur işıq olsun,
Libası bəzəkli,əlvan, şıq olsun.
Daha gözəl olsun, yaraşıq olsun,
Mavi dalğalarla yuyaq dünyanı

Yol üstünə duman çökdü,
Ümidimi güman sökdü.
Ala gözlər ümman tökdü.
Eşq soyadlı, duyğu adlı.

Hər tərəf sahmansızdı,
Gül baxçam bağbansızdı.
Qəm evi mehmansızdı,
Dəli külək düzlədi.

Ağ gəlməz qaram üstə,

Çayları ilinməyən,
Sayları silinməyən,
Adları bilinməyən,
Dağlar düzənə qaldı.

Basdın qəlbə köz yenə,

Buludu göydən aşağı,
Quş kimi süzən görürəm.
Anasız qalan uşağı,
Dodağın büzən görürəm.

Sevinməz ki, namərd yağı,

Yer-göy sabit qalandı.
Göylərdən od calandı.
Zirvələr parçalandı,
Hər yer düzən oldu, gəl.

Görüb şən əhvalımı,

Ay gecə işıq saçmayır,
Ulduz nurdan gen qaçmayır.
Bu halın məni açmayır,
Qaranlıqsan güzgün kimi.

Sarı çiçəyi yolanım,

Hicranla deyişibdir,
Həsrətlə əyişibdir.
Zamanmı dəyişibdir,
Üzünün cizgisini.

Düşməni yaralayım,