Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gecə-gündüz Allahına yalvarıb,
Dünyada tək pənahına yalvarıb.
Əl açıban dərgahına yalvarıb,
Torpağına üz tutduğun o pirəm.

Tale məni sənin üçün göndərib,

Səhvini başa düş, suç eyləmə gəl.
Ömrümü-günümü puç eyləmə gəl.
Yanan ocağıma su çiləmə gəl.
Dadın-tamın qalıb bulaqlarımda.

Əzizim, taleyin hökmüylə barış.

Yad libası bəyənib də geymərəm,
Qızılgül kolunu yerə əymərəm.
Yağışa, çiskinə qiymət demərəm,
Yağdırram, bilirsən, baha dolunu.

Artıq xəyalımın qəbri qazılıb,

Nedendendir, görende şirin dindirir,
Güneşi, ayı da göyden endirir.
Gelenden-gedenden xeber gönderir,
Bu payız yamanca gözleyir beni.

Məni yalan söz tutub,
Sanma yaram köz tutub.
Qiblə tərəf üz tutub,
Ölümü gözləyirəm.

Sanırdım qəm qaçacq,

Xoş arzular axışıb,
Acı günlər sıxışıb.
Xatirələr yığışıb,
Mənicə közləyirlər.

Şəklimi doğal çəkən,

Qazandın vuruşunla,
Söz adlı qurğuşunla.
O heykəl duruşunla.
Yolumu gözləyirsən.

Çiskinli yağışınla,

Şəninə övladın söz deyir,Vətən
Deyə bilmədiyin göz deyir, Vətən.
Qarabağ yolumu gözləyir,Vətən
Nə vaxt sona çatar intizarımız.

Su qayadan süzülübdür,
Gül budaqdan üzülübdür.
İpək sapa düzülübdür,
Ürəyimin söz muncuğu.

Otluq şirin mürgü yeri,
Qürbət uzaq sürgün yeri.
Dönəcəksən bir gün geri,
Mən ki səndən söz almışam.

Aşiq sevgisin danacaq.