Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Neçə vaxtdır ağlamamışdım belə,
Məni məndən necə aldı muğamat..
Dəniz idim,çağlaqmamışdım belə,
Məni nə hallara saldı muğamat.

Ilahidən gələn nidaya bənzər,

Deməm dərdə əlacam,
Ya da ki başda tacam.
Tanrım, necə möhtacam,
Bir telefon zənginə.

Həqiqətim dirilə,

Qoyub getdi sevdiklərim,
Doyub getdi sevdiklərim.
Heyf, getdi sevdiklərim
Fələk, artıq sən rahat ol.

Nə aşiqin canını üz,

Günəş rəsmini boyaya,
Dalmısan şirin röyaya.
Xoş gəlmisən bu dünyaya,
Ay nur üzlü Mühəmməd.

Həyatına işıq dolsun,

Daha bir şəhid verdik,
Hərbçi də deyildi.
Şəhidlik libasını
Əyninəcə geyindi.

Yaş altmışı keçsə də,

Sənin ol hicrinə,yarım.elə ki mən dözürəm,
Həsrətin boz kələfin hey ayırır,hey çözürəm.
Başımın üstdə durub heykəl kimi nə istərsən,
Onsuz da həm əmrinə,hər sözünə müntəzirəm.

Qələmin sınsın,fələk,bu nə yazıdır yazmısan,

Sənin ol hicrinə,yarım.elə ki mən dözürəm,
Həsrətin boz kələfin hey ayırır,hey çözürəm.
Başımın üstdə durub heykəl kimi nə istərsən,
Onsuz da həm əmrinə,hər sözünə müntəzirəm.

Qələmin sınsın,fələk,bu nə yazıdır yazmısan,

Üreyimde ne sevgi var, ne nifret
Içimde boşluq var, boşluqdur içim.
Başımın üstünde ilahi qüdret,
Qüsse bir biçimde, keder bir biçim.

Qocalıq qapını döyür astaca,

Gözdə qoyma diləyimi,
Sındırma qol-biləyimi.
Neçə yerdən ürəyimi,
Süngüləyən xatirələr.

Tapıb bəyaz, zərif dürrü,

Pis günü sil yaddaşından,
Uzaqda dur göz yaşından.
Elə bil ki dağ başından,
Telimdə qirov, düşmüşəm.

Namərd qapısın döymədim,