Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Şirin uyğularda birce qesb de var,
Senli duyğularda ince vesf de var,
Sahibin gözleyen neçe keşf de var,
Biz de yeni qanun açaq,ezizim

Heqiqet saxlanar kilid içinde,

Zalım felek inanmadı gapıma,
Ele qara muncuq düzdü sapıma.
Paslı açar düşemez ki qapıma,
Bacarırsan,kilidimi aç görüm.

Yağan leysan axıb-axıb sellener,

Bu baxışı bilirsen ki,
Ömrün naxşı bilirsen ki...
Özün yaxşı bilirsen ki,
Bu ayrılıq qaçılmazdır.

Könlümde qal kül yerine,

Hicran dolu günlər bitməz,
Qəm sədalar,ünlər bitməz.
Özündə al güllər bitməz,
Röyan yuxuimu qaçırtdı.

Su toplanar çuxurluqda,

Başımın üstündə qadir Allahım,
Imtahan eyləyir, yoxdur günahım.
Dağıdılmış məbəd oldu pənahım,
Nuru kafir kilsəsinə saçmadım.

Qəm dağını çıxıb-çıxıb qaldırdım.

Yaşamadım heç ad üçün,
Şirin,duzlu təm, dad üçün.
Ay əzizim, heç yad üçün
Lavaş açmadım, açmadım.

Hicranına dözüb durdum,

Daha danışmıram eşq-mehebbetden,
Yaşarmır gözlerim acı hesretden.
Xeber gözlemirem uzaq qürbetden.

Son dəfə getdiyim görüş yoluydu,
Qızılı çayımın gümüş qoluydu.
Gedəndə bahardı.Gülüş doluydu.
Payız gözlərinin qadasın alım.

Bəzən mat qalıram belə dözümə,

Ürəkdə bəslənirsən,
Gül kimi süslənirsən.
Çox həzin səslənirsən,
Bilinməz ladın, qadın.

Susub ürəyimin sarı bülbülü,
Rəngini dəyişib, dilin dəyişib.
Daha çağırmayır bağda gül-gülü,
Çünki şah taxtında ölüm əyləşib.

Ruhumun hardasa dincəlməsiyçün,