Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Nurlansın hər sabahın,
Tanrı olsun pənahın.
Bilirəm ki günahın,
Yoxuydu birimişcə.
A Bircə.

Seni gördüm.Bir anda
Qem-kederim dağıldı.
Darıxmağın özü de
Vazkeçilmez nağıldı.

Dərdini yad anlamaz da,
Səhv etsən heç danlamaz da.
Oyanıb sübhi-namazda,
Ürəyim Allah iləndir.

Yoluma xalı sərmədin,
Mənə gül-çiçək dərmədin.
Bəs niyə salam vermədin,
Vuruldun üzdə xalamı.
Salam Allahın salamı.

Üstüme illerin tozu çöküler,
Göyerin dolusu, qarı töküler.
Gözümün önünden sanma çekiler,
Analı dünyam.

Derd zemisin biçecek oraq olar,

Sən dünyanın mərd qadını,
Tez tərk etdin dost-yadını.
Son anda annam adını,
Qarşıla tək, yalqızını.

Illər vurdu soyuq naxış,

Sən sanki göylərdən enmiş bir mələk,
Bəxtin qara yazdı amansız fələk.
Qayit gəl,kədəri səninlə bölək,
Həsrətdən az qalır donam,hardasan.
Başına döndüyüm anam, hardasan.

Bendleri düzürem burdan o yana,
Ki azğın dalğalar aşıb keçmesin.
Yene qelbimdəsen menim, ay Ana
Içirem heyatın şeir çeşmesin.

Ağlayan gözünə baxmayıb getdin,
Yalvaran sözünə baxmayıb getdin.
Ağına-bozuna baxmayıb getdin,
Apardın özünlə qəlb sevincini.

Dağı necə aşsın, təpə bilməyən,

Hara baxırsan hicrandır,
Vüsal özü qəribandır.
Bu dünya bir dəyirmandır,
Yaxşıları tez üyüdür.

Ayrılıq ən sərt cəzadır,