Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Duman olar.çiskin olar,
Bütün aləm miskin olar.
Elə dolar dəli könlüm,
Kainatdan küskün olar.

Göynəyirəm göyüm-göyüm,

Söz dedik bir “Quranlıq”,
Sensiz könül viranlıq.
Uzaqlaşma bir anlıq,
Ay ilhamım, beri gel.

Iller yola salmışam,

Insan öz-özünü bəzən öyər də,
Kimsəyə hirslənib dizinə döyər də.
Bir çiçək yetirə,ağac göyərdə.

Ata-baba yaylağısan,
Qartalların oylağısan.
Düşmənlərə göz dağısan,
Axır oldun azad, Laçın.

Günəş nurun səpələr,
Al geyər göy təpələr.
Nəğmə söylər ləpələr,
Suları qırçın dəniz.

Ağ ləpələr yarışar,

Yol üstündə boynun burub,
Qalan aşiq, qalan aşiq.
Qəm əlindən məni durub,
Alan aşiq, alan aşiq.

Mən də ucalıram ahımla birgə,
İlahi qeydimə qaldı, apardı.
Günlərin birində ruhumla birgə,
Ölüm də xəyala daldı, apardı.

Başımız üstündə şimşək çaxmamış,

De, nədən soyudu isti nəfəsin,
Sevərək sevilmək oldumu bəsin?
Hələ qulağımda təyyarə səsi,
Sən getdin,əlimdə qaldı güllərim.

Neçə vaxtdır ağlamamışdım belə,
Məni necə məndən aldı muğamat.
Dəli Kür tək çağlamamışdım belə,
Məni nə hallara saldı muğamat.

Məcnun olub tez düşdün dağa-daşa,
Çatdırmadın eşqini boya-başa.
Qoruyub da gətirmişdim bu yaşa,
Həsrət oldu vüsalımın qənimi.

Köhnə yurddan bir hal-əhval sormayır,