Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Mən ittiham edirəm.
Həm qohumu.həm yadı.
Nədən sürünməlidir.
Nədən ölməli qadın.

Sözdə arxa-dirək olan,
Iki qəlb, bir ürək olan.
Hanı mənə gərək olan,
Göz önündən itdi hamı.

Hava soyuq, yağış yağır,
Üşüyəcək kasıb fağır.
Əziz dostum, yanam ağır,
Yaraşmayır ittihamın.

Məhkəməsi uzanıbdır,

Arzusun çox o qızın,
Qəlbən tənha, yalqızın.
Gözləyər dan ulduzum,
Vüsala yetir məni.

Zülmətə nur saçıram,

Aradan neçə il ötüb keçsə də,
Hələ də yolunu gözləyirəm mən.
Ruhun ən ətirli gülə köçsə də,
Bənövşə kolunu özləyirəm mən.

Neyniyim, taleyin sərt üzü belə,

Təkliyimi anlıya,
Asta-aram danlıya.
Üz tutuban Tanrıya,
Ondan üzn almışam.

Boylanıram eyvandan,

Ilin son günüdür.Gəlir yeni il,
Ey insan, hər anın qiymətini bil.
Qələbə sevinci qurtaran deyil,
Şəhidlər önündə diz qoyaq, gedək.

Fəlakət gələndə girər min dona,

Aylı gecə ləkim görən,
Alım vecə, əkim görən?
Allah, necə çəkim görən,
Bunca dərdi, iztirabı.

Hicran vəsli dalamaz ki,

Bu baxışı bilirsin ki,
Ömrün naxşı bilirsin ki...
Özün yaxşı bilirsin ki,
Bu ayrılık qaçılmazdır.

Iç dünyamı devirmisən,
De, Allahı sevirmisən.
Bəs niyə üz çevirmisən,
Zikrlərin kafirləşib.

Lal könlünün dayəsi yox,