Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Həsrətin qorxusunda,
Hicranın qoxusunda,
Ayrılıq ordusunda
Gizir olan insansan.

Ben geldim görüşe mavi Xezerle,
Sen bakdın üzüme soyuq nezerle.
Ele bezenib ki kızılı zerle,
Kimin şad gününde yanacaq ağ şam.

Felek yene beni yada salıbdı,

Ilk görüşün dadı hələ damaqda,
Son görüşə buludlar da çağladı.
Təbəssümün donub qalıb dodaqda,
Ayrılığa ümidlər də ağladı.

Nə söyləyim bu cəlala,
Saldı məni dərd-məlala.
Yenə də sənli xəyala,
Daldım intizar içində.

Beş bacıdırlar,
Baş tacıdırlar
Hərə ərinə,
Getmə dərinə.

Sen Qeys-Mecnun,Yusif-Kenan,
Qismetini Leyli sanan.
Başın üstde daim yanan
Kiymetli çılçıraq olum.

Hicran evi viran olsun.

Qədir ağacı əkəm,
Dibinə bol su tökəm.
Yenə tənhayam, təkəm
Yox hayıma gələnim.

Dənizə atılan çınqı daş kimi,
Kim pozdu dövranın ətalətini.
Gəldi gözlərimdən dünya yaş kimi.
Qoruya bilmədim ədalətini.

Zamanın mizanı düzmü çəkirdi,

Bu dünya idimlidir,
Gəlimli-gedimlidir.
Ah, necə sevimlidir,
Yaşıl-yaşıl gözlərin.

Bu dağlara sar qalsa,
Bu bağlara nar qalsa,
Bir sən, bir əğyar qalsa,
Görən könlüm nə seçər,