Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Kəsilməz ki umudlar,
Ulayacaq boz qurdlar.
Qaralıbsa buludlar,
Yağacaq yağış demək.

Çayın üzü şüşədir,

Sensiz çox çetin ki güllem,ezizim,
Könül aynasını sillem, ezizim.
Gözün yolda qaldı, billem ezizim,
Çox günah etmişim, bağışla beni.

Sanırdım gözünün qarasında mən,
Könlünün köztutmaz yarasında mən.
Gözləndim çiçəklər arasında mən,
Eh, zalım fələyə yaman tuş oldum.

Bir zaman söylərdin “Qadanı alım”,

Zər- zibadan uzaq qaçdıq
Günəş kimi işıq saçdıq.
Qəfil gözümüzü açdıq,
Gördük altmış yaşımız var.

Musiqi səslənir, aman,

Qırdın artıq altmış yaşın belini,
Külək oxşar indi bəyaz telini.
Ümidlərin, arzuların boy atıb,
Hər sözün, hər söhbətin bir bayatı.

Sən əzəldən şairtək doğulmusan,

Gəlişi-gedişi hey pusan yolum,
Görüb-gördüyünə lal,susan yolum.
Səni unutmağın ən asan yolu,
Sevən ürəyimin altından keçər.

Vüsalı qapıdan ötürmüsən sən,

Deyəsən, İlahi mənə rəhm edib,
Kağız parçasını qızıl səhm edib.
Yaralı könlümdə qəmi dəfn edib,
Sevinci, fərəhi bölən qadınam.

Ucaya qaldırıb məhəbbətimi,

Qurban gözün ağına,
Kədərli,lal çağına.
Mən çıxdım qəm dağına,
Azdım.dumana düşdüm.

Rəqibimdən bac gəldi,

Tək qoymadın qardaşını,
Dostunu, həm sirdaşını.
Eyni olsun baş daşınız,
Dost birlik umandı, dədə.

Ömrün qurban deyər qardaşa bacı,
Bu həsrət, ayrılıq acıdan acı.
Bilirəm, bu dərdin yoxdur əlacı,
Ürəyim inləyən kamandır, qardaş.

Deyirlər çiçəyin ömrü az olur,