Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Tüstüsü çıxmayan bacalar kimi,
Qara həsrət qalan ucalar kimi,
Sözü yeriməyən qocalar kimi
Görürəm səni.

Bilirsənmi mən günəş tək yanıram,
Tənhalıqda təkcə səni anıram.
Xəyalını dost, pasiban sanıram.
Billəm, can atırsan mənlə döyüşə,
Görüşə gəl, görüşə gəl, görüşə.

De, nədən keçməyir şən həytımız,
Heç əskik olmayır dərd bayatımız.
Göylərdə çaparsa vüsal atımız,
Gözündən qaçacaq gülüm, qəm mürgün.

Böyük bir eşq ilə sevdiyim üçün,

Qüssə kədər ilə yaman yollaşır,
Fikir , xəyal ilə gələn yol daşır.
Dünyaca sevdiyim yarı, yoldaşı,
Uca İlahidən soruşarıq biz.

Sevinci itirib lal qəhər tapıb,

Pis günlər tez ötüşüb,
Küsülülər öpüşüb.
Sanma qaranlıq düşüb,
Fonda gülüş görürəm.

Biz dörd yoldaş olub yola düzəldik,
Xəngəlxana adlı bir yerə gəldik.
Oturduq, daqnışdıq, söhbət eylədik,
Dadımlı, doyumli bir xəngəl yedik.

Evdə gözləyirdi məni uşaqlar,

Addımların yavaş-yavaş atılar,
Körpə təki..Sanki bircə yaşın var.
Nədən yenə qara qaşlar çatılar,
Iradənlə bərabər yaddaşın var.

Insan oğlu adamlıqdan xəbərdar,

Ala gözü xumar idim,
Sarı teli tumar idim.
Dümdüz idim, şümal idim,
Etmə kələ-kötür məni.

Neynirəm ipək qumaşı,

Ilğımı çay sanan gülüm,
Yad oduna yanan gülüm.
Sevgisini danan gülüm,
Vicdanını itirmə sən.

Şərik ol qəm çağlarıma,

Əcəl suyun bir şərbət tək içərəm,
Yolundakı tikanları biçərəm.
Uğrunda mən şirin candan keçərəm,
Sən də mən tək eşq yolunda öl görüm,
Kədərini,sevincini böl görüm.