Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Göylərə baş çəkər eşqin ucası,
Ikidir sevginin dadlı hecası.
Sənsiz sükunətin qapı-bacası,
Açıqdır, bilirsən bağlamaq olmur.

Yar gələn yolların üstündə durdum,

Ağlaram için-için,
Sesim çıxmasın deye.
Kiçicik ferehimi.
Keder yıxmasın deye.

Içimdeki ağrılar,

Bülbül uçub gülə gəlib,
Göz yaşını silə gəlib.
Ürək çoxdan dilə gəlib,
Könül də çağlar eşqinə.

Ərköyünləşib yan yatır,

Dəli ömidimin əlindən tutub,
Elə yol gedərəm vüsala kimi.
Dəniz olduğunu bəzən unudub,
Göy sular çırpılar qumsala kimi.

Məni addım-addım izləyən həyat,

Böyük, neheng olarmı,
Kelble aheng olarmı,
Heç rengbereng olarmı,
Ağlı-qaralı dünyam.

Kömeye yeter Allah,

Gözlərim sıldırım qayaya düşüb,
Ağacsız-uğacsız sayaya düşüb.
Özgəyə qazdığı quyuya düşüb,
Hicran həsrət ilə birgə boğular.

Uzaq ol kədərin qara daşından,

Qızılgül oluban açmaq istəyir,
Ürəyim quş olub uçmaq istəyir.
Könül təbiəti qucmaq istəyir,
Başımın üstündə ağ qağayılar.

Göz yaşı heç tökmək istəmirəm mən,

Külək yaman səs etsə də,
Toz-torpağı bəs etsə də.
Dünya rəngli fors etsə də,
Şəkillər ağ-qara çıxar.

Yeri də, göyü də çox gözəl bəzər,
Açılan səhərin dan şəfəqləri.
Göy libas geyinər alagöz Xəzər,
Yaraşar hüsnünə qan şəfəqləri.

Bəzən bu tablonun seyrinə dalıb,

Götürə bilərsənmi,
Vüsalın çəkdiyini.
Hicranın biçdiyini,
Həsrətin əkdiyini.