Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Zaval yoxdur doğruya,
Lə`nət olsun oğruya.
Qocalıqdan ağrıyan,
Canımın hayındayam.

Sis-dumanın cəm axışı,
Sevdalımın nəm baxışı.
Yaman yağdı qəmyağışı,
Islanmış cücə kimiyəm.

Deyirəm, həsrətlin kaş görə səni,
Güllərin içində cüt hörə səni.
Yığa da bilmirəm bir yerə səni,
Min yerə bölünmüş heca kimisən.

Sonadək gedərmi bu azar, illət,

Dərd sel tək gəlir üstümə,
Baxan yoxdur lal büstümə.
Dünya yığıldı tüstümə,
Ocağında kül olmadım.

Susub oturmusan şəhərə kimi,
Uzun bir yol getdin qəhərə kimi.
Deyən yatmamısan səhərə kimi,
Yanmış siqar ilə dolu külqabın.

Bulağın gözündən soyuq su içib,

Kedere uymayıram,
Rengini duymayıram.
Etrinden doymayıram,
Ay menim gül qoxulum.

Göyde lepirin olsun,

Gülsən təbəssümüm yelə dönər ki,
Ağlasan göz yaşım selə dönər ki...
Dünya məhvərindən elə dönər ki,
Axtarıb tapmazsan sən orbitini.

Kədərin yağışından,
Qara-boz naxışından,
Həsrətin baxışından,
Güzgülər də çatlayır.

Qoşa olar adları,

Tebiet nece de ürek sıxmasın?
Meşenin evini insan yıxmasın.
Tüstüsü zirveye çıxsın, çıxmasın

Tarixdən keçərək çoşub çağladın,
Olandan-keçəndən kitab bağladın,
Zəfər xəbərinə necə ağladın,
Fərəh göz yaşını sil, Habil müəllim.

Özünü yamanca öydü qos-qoşa,