Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Çəkib ağır zəhmətini,
Qazanıbdır rəhmətini.
Bilməyir ki qiymətini,
Yada önəm verən səhmim.

Həyat işin boşun çəkir,

Istəklərim təpələnib,
Arzularım ləpələnib.
Yer üzünə səpələnib
Ümidlərim qıça-qıça.

Olmayır ki sənsiz də,
Telim bəyaz dənsiz də.
Ləpirlərim dənizdə,
Izim torpaq altında.

Gecələr gündüzlənir,

Şair sözün gösterer,
Gözel gözün gösterer.
Payız özün gösterer,
Saralmış yarpağıyla.

Uzaqda quzey durar,

Buz göldə batmısan,nədir.
Gecə pis yatmısan nədir.
Zəhrimar qatmısan,nədir
Çox acıdır tortun sənin.

Zarafatcıl,keyfi çağsan.

Yığılıb başıma qəmli duyğular,
Hərəsi bir dildə danışıb dinir.
Qapqara gözləri nəmli duyğular,
Qarşıma çıxanda hey diksindirir.

Tərəddüd eyləyib salam verirəm,

Nə deyim bəxt ikəmə,
Dərdlənib,batıb qəmə.
Sirrini dosta demə,
Dostunun da dostu var.

Qurbanıyıq kələyin,

Nədən könül dünyamızın,
Ilmələri üzülər?
Eşq-məhəbbət sonasının,
Kəlmələri düzülər.

Oxuyarıq kəlmə-kəlmə,

Düş xəyalın gur yerinə,
Sözdən şahlıq qur yerinə.
Sal səsinin nur yerinə,
“Simayi-şəms oxu mənə.

Bu nə zülüm, bu nə qəsddir.

Payız ömrün yazısam da,
Oxunmayan yazısam da.
Hərif-hərif yazılsam da,
Ilmə-ilmə toxunmadım.

Xatirənə sarılmışdım,