Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qüssədən,kədərdən uzaq qaçardım,
Suları tər-təmiz göldüm səninlə.
Fərəhdən,sevincdən çiçək açardım,
Laləli,nərgizli çöldüm səninlə.

Əridi bir anda zirvənin qarı.

Azalmayan qayğılar,
Uyuşmayan uyğular,
Yaşadığım duyğular,
Sətir-sətir oldumu,

Al günəş nur saçanda,

Səmada dolanır ölüm mələyi,
Başını yuxarı qaldırma,qardaş.
Deyəsən var yenə minbir kələyi,
Sən də heç özünü aldırma,qardaş.

Təbiət qarşılar yağışla məni,
Buludun göz yaşın silə bilmədim.
Bağışla,əzizim,bağışla məni,
Vaxtında qədrini bilə bilmədim.

Sən kimə tarşırdın taleyi kəmi,

Hər sözümüz bir idi,
Kimsə bilməz sirr idi.
Gülüm, nə tez kiridin,
Göz yaşın silən kimi.

Nədir sənin bu halın,

Dünyaya gəlişim sevinc gətirdi,
Dərdini özüylə bölən ürəyim.
Sevdanı tez tapdın, tez də itirdin,
Onunla birlikdə ölən ürəyim.

Ilk məhəbbət yaddan çıxmaz heç zaman,

Ayrılıq könlümü tarimar edir,
Məni öz içimdə zəlil, xar edir.
Həsrətin hələ də istismar edir,
Sanır ki əbədi köləsiyəm mən.

Nə tez çaldı fələk zəngi,
Başlayıbdı mənlə cəngi.
Ayrılığın qara rəngi,
Boyaq olmadı, olmadı.

Əzbərimdir zərbi-misal,

OLMADIM,

Düşdüm qem ocağına,
Sığındım bucağına.
Çoxunun acığına,
Yox olmadım, olmadım.

Bu qədərmi unutmusan sən məni,
Bu qədərmi unutqan oldun yəni?
Kim olmuş ki sevgimizə kim, qənim.
Səndən sonra olmadım ki kimsənin.

Dostum, yenə gətiribdir söz-sözü,