Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ay qızım atana, anana əhsən,
Bu qızın oduna yanana əhsən,
Bu qızın dərdini qanana əhsən.
Bu qızın ürəyi niyə yuxadır.

Sorusunu türkcə sorub,
Saçlarımı tükcə hörüb.
Məni sənsiz təkcə görüb,
Bax ,ayrılıq hücum çəkdi.

Ölçülməz tir yol çürüyüb,

Atını dördnala çapdı,
Yenə istədiyin yapdı.
Arayıb da məni tapdı,
Nə itiymiş bürcün fəhmi.

Vüsal yerin bərkidəməz,

Ruh ekizi tək qoşaydı,
Görüşləri tamaşaydı.
Rəsmləri baş-başaydı,
Həsrətdən dəlin ağlayır.
Burda bir gəlin ağlayır.

Bu şəhərin küçələri pərişan,
Ağlamağa göz yaşı da qalmayıb.
O qədər ki sən qoymusan nəm-nişan,
Səndən başqa sirdaşı da qalmayıb.

Məlul-məlul yollarına boylanır,

Bu şəhərin küçələri adamsız,
Bu şəhərin küçələri qəribdir.
Ağacların meyvələri çox tamsız,
Üstünə qəm qanadını gəribdir.

Şahmatın ağ tablosuna şah çəkir,
Vəzirini pozur da gah, gah çəkir.
Hər səninlə görüşəndə ah çəkir,
Bu sevdanın qəlbi tamam qaradır.

Bilirsənmi, sonda ölən ümiddir,

Qoyma yaralansın döyünən ürək,
Arzu-muradıyla öyünən ürək.
Yerlərdə sürünmək nəyimə gərək,
Göylərə qaldırar bu sevdan məni.

Gecə də, gündüz də doludur beynim,

Qoyma yaralansın döyünən ürək,
Arzu-muradıyla öyünən ürək.
Yerlərdə sürünmək nəyimə gərək,
Göylərə qaldırar bu sevdan məni.

Gecə də, gündüz də doludur beynim,

Axı kim anlayar men kimi onu,
Eynine geydirdim qaranlıq donu.
Yayın istisinde buz kimi dönub,
Qışın soyuğunda bişib bu sevgi.

Yalan olmayıbdır ehdi-ilqarı,