Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Daş- beton səddləri yıxıb getmişəm,
Ovcumu üzümə sıxıb getmişəm.
Özümdən ayrılıb çıxıb getmişəm,
Ilahi, sən məni özümə qaytar.

Özüm günahkaram.Bunu danmıram,

Apaydın səmada ulduz görünür,
Necə də tək-tənha, yalqız görünür.
Gözümə yenə də o qız görünür,
Ilahi, qaytar o günləri mənə.

O qızın kədəri, qəmi bilinməz,

Sevdim səni gözlərində qüssə, kədər qarışıq,
Şükür etdim taleyimə qismət, qədər qarışıq.

Nə edim ki sonunacan birləşmədi yolumuz,

Ana, qebir üsteyem,
“Segah”am, “Şikeste”yem.
Sizsiz yaman xesteyem,
Ağlamaq isteyirem.

Yaman dolubdur içim,

Gözəldir şer guşəsi də,
Almazdır qəlb şüşəsi də..
Baharın bənövşəsi də,
Yazda bitəcək qəbrimdə.

Dərd oynar qəm donundaca,

Q? bul edin atam, anam
Sevimli oğlunuzu.
H? sr? tin ç? kib yaman,
Qurban olduğunuzu.

Ill? r sonra doğuldu,

Gümanın günahla əlaqəsi yox,
Necə ki ümidlər gəlmir boşuna.
Görən bəyənərmi həqiqəti çox,
Ya da ki yalanlar gələr xoşuna.

Yenə hardan əsdi şimal küləyi.

Zülmetde kederin elinden tutdum,
Aparıb çıxardı hayana meni.
Eh, olub keçeni neden unutdum,
Kaş, yatan yaddaşım oyana menim.

Görüşümüz toy-düyündü,
Qulağımda son ünündü.
Bu gün sənin ad günündü,
Oyan Ata, oyan Ata.

Həsrətəm bircə zənginə,

Oyandım bu səhər,
Içimdə apacı bir qəhər.
Nə uda bilirəm qəhəri,
Nə də seyr edirəm şəhəri.

Yağışın soyuğu