Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Xəyalı uzağa uçmuş,
Hər yediyi olmadı nuş,
Bir gün ürək adlanan quş
Tərk eylədi qəfəsini.

Bu dünyadan nə tez doydun,

Ey insan,yenidən doğularsanmı,
Kədərin içində boğularsanmı.
Dünya,mən olmasam dağılarsanmı,
Sənə ölümümün nə faydası var.

Mən necə yoxluğa var tək yanaşım,

Bir gələn yox canım, üzü bəriyə,
Qanayan yaramı bəlkə səriyə.
Nə qaldı a dostum, səndən geriyə,
Xatirən ölübdür özündən qabaq.

Surətin gözümdən bir an getməyir,

Dönmə eşqin kənizinə,
Saralmış qul bənizinə.
Xəyalımın dənizinə,
Cumma, cumma gözüm mənim.

Göy səmadan ulduz axdı,
Fələk qola qandal taxdı,
Ağlamırdım neçə vaxtdı,
Səni gördüm, gözüm doldu.

Əziz dost sandığım xamlayar məni,
Aramla, astaca yanlayar məni.
Deyirəm suçsuzam.Danlayar məni.
Bunca həqarətə dözüm, qayıdım.

Ah, zalım hökmünü veribdir zaman,

Izində izimin izi var,
Üzündə közümün işığı.
Ə lində hə srə tin buzu var,
Dondurma, gözümün işığı.

Qanatsan, dayanmaz qanım da,

Mən nəğmə deyiləm ki,
Hər dodaqda gəzim, yar.
Mən tikan deyiləm ki,
Gülün bağrın əzim, yar.

Sən baxmadın sözümə,

Demədim ki qəmlə barış,
Qara rəngə boyan, qarış.
Yaxın durmadı dost-tanış,
Ayrılığı özüm yıxdım.

Qazıbdı, him tikəcək,
Əlində sim, tikəcək.
Görəsən kim tikəcək,
Hicranın torbasını.

Işnə yarayıb verdim,