Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yamanlığı götürmə gəl.
Yaxşılığı itirmə gəl.
Alma ilə bitirmə gəl,
Bu məhəbbət nağılını.

Nədir səndən öyrəndiyim,

Xatirələr qalaq-qalaq,
Oxuyuram varaq-varaq.
Ömrüm ağ-qaralı zolaq,
Qar üstündə zehə bənzər.

Boşa çıxmaz təlaşlarım,

Qıyma rəngim sozalsın,
Ürəyimi söz alsın.
Qayıt geri, azalsın
Qoy çiskinim, dumanım.

Ay dilimin əzbəri,

MEHRİBAN XANIMA
(H.Əliyev adına fondun pre-
zidenti Mehriban Əliyevaya.)

Adı kimi özü də çox mehriban,
Ad özünə,özü ada yaraşır.

Könül ayrılıqdan doyub,
Sinəsini kədər oyub.
Ürəyimin üstə qoyub,
Xəyallara daldım.Bilsən...

Başım üstdə yaz çətiri,

Hər parlayan dövləti-var deyilmiş,
Hər bəyazlıq təmiz ağ qar deyilmiş.
Dünya ona vəfalı yar deyilmiş,
Ölümün vəslinə yetdi Məlahət.

Fələyin üzünün maskasın soyub,

Əridib bilə-bilə,
Əridim gilə-gilə.
Əridim gülə-gülə,
Qızılgül açılmadı.

Hicran mələk donunda,

Həsrətin olubdur ən yaxın sirdaş,
Sədası gözümdə parlayan daş-qaş,
Duyğular əlində qalmışam çaş-baş,
Hissim cövlan edir hey külək kimi.

Daş atdım qəm yuvasına,
Göz yumdum eşq səfasına,
Qəfildən şeir havasına,
Mən kökləndim.

Cənnət kimi guşə gəzir,

SON BAHARIM

Saçını dalğa burur,
Özünə plan qurur.
Başımda dövrə vurur,