Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qurban olum gözlərinin məstinə,
Bilməyirəm heç onların qəsdi nə.
Niyə durub görən mənim qəsdimə,
Veribdir qətlimə fərman, gözlərin.

Gələr yenə xoşbəxt, kədərsiz dəmim,

Örterek üzünü baxmağa qoymur,
Sözleri su kimi axmağa qoymur.
Sanır ki ağ güne çıxmağa qoymur,
Qara kolgesiyle dalaşan qadın.

Artsın közünün işığı,
Yansın özünün işığın.
Bağla gözünün işığın,
Gözüm qamaşır,gülüm.

Bir gün həsrət ölsə,qorxma,

Bu dünyanı ağ görür,
Eh, hamını sağ görür.
Dərə keçir, dağ görür,
Yol aşır xatirələr.

Parlamaz qaşım, ağa
Min illər yaşım, ağa.
Sevdiyim yaşamağa
Ümid olmaq istəmir.

Bir dünya savaşıyla,

Gözümdə damla yaş qalıb,
Ürəyimdə təlaş qalıb.
Duyğularım çaş-baş qalıb,
Qarışqayla dolu içim.

Çaydım,dənizə axmışam
Boynuma inci taxmışam.
Şimşək tək göydə çaxmışam,
Mən qurbanın olum,dağlar.

Sökülüb qəlbimin bağrı,

Dərə endim,dağ da aşdım,
Hərdənbir düz yolu çaşdım.
Mən dünyanı çox dolaşdım,
Sənin ilə rastlaşmadım.

Deyirlər əsl eşq heç zaman ölməz,
Sevən kəs dərdini kimləsə bölməz.
Evində bişməyib, qonşudan gəlməz
Baş açmaz sevdanın qanacağından.

Ayrılıq eşqimi görməzdi ki heç,

Görən nə söylərsən sən mabədində,
Fikir səhrasında veyiləm, dostum.
Sevdanın qəsr adlı daş məbədində.
Sərgərdan , avarə deyiləm dostum.

Işğal olunubdur azadlıq qitəm,