Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

O qədər suala cavab sordum ki,
Başını-beynini yaman yordum ki,
Gözümü açıb da bir də gördüm ki,
Ay aman, Leylinə dönmüşəm sənin.

Həyatımın günəşindən,
Dərd-sərimin küləşindən.
Ürəyimin atəşindən
Yanan tonqal, sönmüsənmi.

Dənizdə itirəm səni,

Həsrətin acıdır, yeyə bilmirəm,
Hicranın libasın geyə bilmirəm.
Bir kəlmə söz belə deyə bilmirəm,
Adın donub qalıb dodaqlarımda.

Yaşaram ömrümün payız fəslini,

Mənəmmiş həyatın boynunda yatan,
Mənəmmiş dünyanın ən pis insanı.
Mənəm həqiqətin qoynunda batan,
Üstümə yağdırma yalan leysanın.

Bəlkə də zamanın ən təmiz, ən saf

Çalışıb bir daha göyə baxmayım,
Yağışa çevrilib yerə axmayım.
Necə diksinməyim,necə qorxmayım,
Ildırımın gurultulu zəngindən.

Şaxtanın bəxtinə yay da düşməyir,

De hardasan, gümüş gözlüm,
Dodağları şirin sözlüm,
Həyəcanlım, atəş közlüm,
Hansı limandasan sən.

Ümid uşaq tək yeriyə,

Bu yol gedir görən hara,
Çəkməyin siz məni dara.
Dünyanın bir üzü qara,
Biri ağdır, deyirlər.

Övlada şərbət içirmək,

Savad nədir, bircə hərif qanmayır,
Nə çətindir ayrılığı oxutmaq.
Aravuran yalançıdır, danmayır
Mənə qalır vüsalımı ovutmaq.

Asta-asta göz yaşını silirəm,

Savad nədir, bircə hərif qanmayır,
Nə çətindir ayrılığı oxutmaq.
Aravuran yalançıdır, danmayır
Mənə qalır vüsalımı ovutmaq.

Asta-asta göz yaşını silirəm,

Güclünü görende yüz yere sınan,
Nolar, zalım kimi bir defe qınan.
Sen mene çox zülm etsen de inan,
Heyata baxışım deyişmeyecek.