Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Baxıram sevdanın kül torpağına,
Dalğalar sahildən aparıb gedir.
Arzular bənzəyir gül yarpağına,
Külək bircə-bircə qoparıb gedir.

Izdiham içindən durub baxırsan,

Arzuları suya düşmüş
Ümidləri kişmiş təkin
quruyaraq hey bürüşmüş
biriyəm mən.
Kim deyir ki diriyəm mən.
Həqiqətin arxasınca hey baxdımsa

Yadına məhəbbət olkəsi düşər,
Bəxtinə vüsalın bölgəsi düşər.
Üzünə fərəhin kölgəsi düşər,
Hərdənbir ismimdən keçib gedərsən.

Uyğulan çölümün sərinliyində,

Söhbəti düzgünlər nəsdən diksinsə,
Qoşmalar, düzgülər pəsdən diksinsə,
Köhnəlmiş güzgülər səsdən diksinsə,
Gedəsən dünyanın axırınacan.

Qəlbini ümidsiz baxışlar üzə,

Söhbəti düzgünlər nəsdən diksinsə,
Qoşmalar, düzgülər pəsdən diksinsə,
Köhnəlmiş güzgülər səsdən diksinsə,
Gedəsən dünyanın axırınacan.

Qəlbini ümidsiz baxışlar üzə,

Senin ki güneşin batıbdır çoxdan,
Ömrünün ad günü keçmədi qırxdan.
Şeklini saxlayan qızılı mıxdan,
Xatiren özünü asıb gedibdir.

Ayrılığa dözmüşəm ki,
Yalanını sezmişəm ki.
Yer üzündən bezmişəm ki,
Göy üzünü çəkim, gedim.

Qarşılaram sübh danımı,

Taleyi yazmağa qüdrətim çatmır,
Zaman çox tez uçur, sürətim çatmır.
Sözümü deməyə cürətim çatmır,
Gedim gözlərimin qorasın sıxım.

Oduna yandığım oduma yanmır,

Qında kəsər qılıncın da,
Islanmaz ki balıncın da.
Durmuşam yol ayrıcında,
Sənə gedim, ya getməyim.

Sən bir sevda müfəttişi,

Bir isti yay günündə,
Çemodanım hazırdır.
Görən yenə bu yollar,
Bəxtimə nə yazıbdır?

Hara aparacaqdır,