Sevgiyle yorulan Kalpler

Bazı kalpler sevgiyle yorulur derlerdi,
Fazlası ağır gelir, taşırır, bölerdi,
Ben de öyle birine denk geldim işte,
Sevginin yükünü kaldıramayan bir yürekte.

İlmek ilmek işledim seni kendi içime,
Her gülüşünde biraz daha verdim kendime,
Geceyi böldüm, sabrı sardım yaralarıma,
Sevmeyi öğrettim… eksile eksile sana.

Büyüdük sandım, bir olduk sandım,
Aşkın içinde kaybolup tamamlandım sandım,
Meğer bazı kalpler sadece misafir severmiş,
Ben ev oldum… o gelip geçmeyi seçmiş.

Yeri geldi korudum, sarıp sarmaladım seni,
Kırıklarını topladım, unuttum kendimi,
Yeri geldi yol oldum karanlık gecene,
Ama kendi yolumu kaybettim senin peşinde.

Dost oldum, sırdaş oldum, sustum çoğu zaman,
Gülüşünü sakladım en derinimde kalan,
Ama bir gün bile dönüp bakmadın bana,
Ben senin içindeydim… sen hiç olmadın aslında.

Ve ben tüm bunları yaparken aşıktım,
Kendimi sana ait sandım, sana inandım,
Sevmenin en dibine kadar indim korkmadan,
Ama çıkamadım… çünkü vazgeçemedim kalbimden.

Gözlerin ışıl ışıldı, mutluydun belki,
Benimle değil ama… gülüyordun sanki,
Ben ise o gülüşün gölgesinde eridim,
Seni yaşatırken… kendimden vazgeçtim.

Derler ya bazen mutluluktan tükenir insan,
Biz öyle bittik işte, sessizce, yavaş yavaş,
Ne bir kavga kaldı, ne de tutulacak söz,
Sadece fazla sevgi vardı… o da yetmedi bize.

Şimdi sustuğum yerdeyim, içim konuşuyor,
Her cümlem gecelere sessizce karışıyor,
Anladım en sonunda, sevgi bazen yetmiyor,
Yanlış kalpte en güzel his bile soluyor.

Fazla sevgi yorar insanı, içten içe yakar,
Dengeyi kuramazsan kalbin kendini harcar,
Ölçmeden verirsen her şeyi birine,
Geriye sadece kırık bir sen kalır

Aşk hesap bilmez, karşılık da istemez,
Ama kalp ister ki… biraz da sevilmek,
Yanlış yerde ne kazanan olur ne kaybeden,
Sadece çok seven olur… bir de tükenen.

Ve şimdi anlıyorum, sustuğum bu yerde,
Ben sadece fazla sevdim… yanlış bir kalpte,
Kaybettim sandım ama aslında öğrendim,
Sevgi değil… insan yanlışsa, her şey eksik demektir.