Ben bir şiire yenildim
Bir de kalbime.
Acı mı?
Önce düşümden düştüm;
Hem de ne düşüş...
Sonra düşlerimin peşine düştüm.
Böyle hüzünlü manzaralar gördükçe
Ben nasıl derin uykular uyuyabilirim ki?
Olmuyor usta!
Sen dur desende
Ben, kayıtsız kalmayı beceremiyorum.
Yüreğim çıplak ayaklarla kaçıyor
Upuzun gidişlere koyulduk.
Kiminin elinde hafif acımasız dikeniyle bir gül
Yapraklarını döke döke gidiyor mevsimlere.
Kiminin elinde ise hançer edindiği kendisi
Sırtından girip göğsünden çıkıyor
Hep orayı yol olarak gördüğünden.
Her yaprak dökümünde içimde kuşlar uçuşuyor.
Her yıl olduğu gibi
Göğe yuva kuruyorum ruhuma.
Kirpiklerimde yağmur salkımları.
Yüreğimin bağ bozumundan
Hüzne ve aşka sarhoşluğum.
Umut kapıyı çaldığında
Gelen hayalin çıktığında
Hicranın düşe sızdığında
Eylül ağrım döner evine
Kalbime ıslık çaldığında
Hayalin inandırdığında
Kalp atışı hızlandığında
Sevinçler serap çıktığında
Eylül ağrım döner evine
Albümler açıldığında
Kırk iki kez ölüp kırk iki kez yaşlanırmış insan birden hüzne...
Parklar en çok yaslıları ve yaşlıları bağrına basıp dinler.
Ve her gün batımına doğru ellerimde garip bir telaş başlar.
Yaslının ve çoğu yaşlının kapısını hüzünlü akşam açar.
Çocuklar gibi salıncaklara binip uçup gitmek istiyorum.
Ki akşam yorgun yüreğin dönüşü hüznün sizden önce gelişi.
Boşalttım kendimi aynalardan
Özledim yazıp.
Dolaptaki elbiseler benim değil artık.
Gözyaşlarımı valize doldurdum
Bir kelam, bir kalem bırakıp ceplerime.
Ayakkabılarıma veda ettim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!