Ey hayat!
Alışmıştım
İçimi dağıtıp dağıtıp gitmene,
Kırıp dökmelerine,
Hayallerimi çalmana,
Kapı dışarı etmene bile.
Gönlümün boynumu bükmesi
Söz yaşının kalbe düşmesi
Kalbimin hali
Hüznün şiir olma isteği
Toprak yüzünü öpmeye eğildim
Uzat ellerini
İnsin sırtımdaki kardan dağlar.
Uzat ellerini
Güneş çıksın avuçlarıma.
Bu defa
Bugün
Canımdan seyrettim kendimi.
Bir ağaçtım.
Baktım
Bütün yapraklarım dökülmüş.
Dalımda bir salıncak;
Herkesin bir gelmeyeni var
Rüyasında beklediği...
Ben mi?
Ben de gelemeyenlerdenim.
Küçükken
Ben senin arkandan ayrılmazdım
Camdan düşersin diye.
Büyüdün
Peşinden ayrıldım
Gittin canından düştün...
Kimi sevdiysem,
Öyle kıt kanaat sevmedim;
Gerçekten çok sevdim.
Kaybettiğimde de
Öyle kıt kanaat değil
Yüreğim parçalanırcasına üzüldüm.
İçimde ağrılı bir şarkı çalıyor hep senli vakitlerde.
Gece ustura bıçak.
Gün yanığı gündüz.
Ne ilk savruluş bu nede son.
Anladım,anladım
Ahirete kadar yolum varmış.
Beni beyaz bir sayfaya sardın.
Daha ne kadar ağlamalıyım ki
Çürüyüp gitmesi için bu kefenin
Ömrümden.
Bana ödeyemeyeceğim bir borç bıraktın
Canımı vermeden...




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!