Ben senin yüzünde kanat çırpardım
Gök yüzünde ölü bir kuş bıraktın
Senli umutlara yuva kurardım
Heveslerimde nefessiz bıraktın.
Şimdi o annenin yürek saati de sonsuz acıyı geçiyor...
İnsan insana mezar ettikten sonra yaşamı
Enkaza dönsün artık bu dünya.
Ve cehennem görevine başlasın bir an önce;
Çünkü bu dünyada gerçekten adalet yok...
Çocuklarına sahip çıkamayan adalet adalet değildir...
İçime çektiğimi,
Yağmurun buğusu zannetmiştim.
Meğerse,
Toprağın kokusuymuş içime sinen.
Toprağın kokusundaki sevdiklerimmiş beni içine çeken.
İçimin yanması
''Yapacak bir şey yok.'' diyorlar.
Ne de kolay söylüyorlar yüzüne yüzüne.
Bunu söyleyenlerin üzülmemek elinde olan bir şeydir. Çünkü bu acıyı yaşayan değil, tanıdığıdan bilendir.
Acıyı yaşayanın ise, elinde değildir üzülmemek.
Nasihat etmek için ehli olmak gerek...
İçimde çıkan yangından nasıl kurtulurdum
Sadece içeriden açılan kapıyı açmasam.
Mücadeleden kol kanat takınıp
Çınar ağacı gibi diktim kendimi hayata.
Kim yara almamıştı ki kan/atlarından.
Yaşama hevesimi ceplerime doldurup
Kalpti bu
Cam değildi ki yerine yenisini taktırabilelim.
Göğsümüzü taş yağmuruna tuttular.
Paramparçayız.
Ömrümüz hüzün çalıyor.
Candı bu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!