Sevdanın İhtilali

​Ben seni bir ihtilal gibi, sessiz ve derinden seviyorum;
Yüzünü unutan şehirlere inat,
Gülüşünü hafızamın en güvenli yerinde saklayarak.
Hiç kimsenin geçmediği o ıssız patikada,
Sadece ruhumun ruhuna değdiği o gizli coğrafyada.
Sen, içimde hiç bitmeyen o eski şarkısın,
Ne sesini dünyaya duyurabiliyorum, ne de seni mırıldanmaktan vazgeçebiliyorum,
Öyle derin, öyle mahzun, öyle kendinden emin...
​Ben seni bir ihtilal gibi, sessiz ve derinden seviyorum;
Takvimlerin arkasına saklanmış çaresizlikle değil,
Her nefes alışını kendi varlığıma bir hediye sayarak.
Yüzüme vuran akşam serinliğinde senin kokunu arıyor,
Geceyi bölen her yıldızda senin gözlerini izliyorum.
Sanki bir kez adını fısıldasam arkamı döndüğümde oradaymışsın gibi,
Sanki her şeyi bıraksam, kaldığın yerden sarılacakmışsın gibi.
Etraftakiler unuttu sayıyor, zaman geçti bitti sanıyor,
Oysa bilmiyorlar ki ben her batan güneşle seni içimde büyütüyorum.
Kalbimin en kuytu, en kimsesiz köşesinde bıraktığın o sıcaklığa,
Sırf incinmesin, üşümesin diye anılarımı örtüyorum.
Sesin yok belki odada, ama içimde öyle bir gür koro ki...
Hangi şarkıyı dinlesem, nakarat nakarat sen dökülüyorsun.
​Ben seni bir ihtilal gibi, sessiz ve derinden seviyorum;
Bir gün yolların tamamen kapanacağını bile bile, menzilini gözleyerek.
Bir çiçeğin güneşe dönmesi gibi, hiçbir karşılık beklemeyerek.,
Sadece bu evrende bir yerlerde nefes aldığını bilmeye bile şükrederek.
İçimdeki bu dipsiz yalnızlığı senin hayalinle nakış nakış işliyorum.
Başkaları vuslatı vatan bilsin, bana senin hasretin gurbet;
Hiçbir karşılık beklemeden, adını nefesime mühürleyerek,
Kim ne derse desin; ben seni bir ihtimalle sarılarak, sessiz ve derinden seviyorum.
Seni çok seviyorum.