Son Ders Şiiri - Hatice Arikan Dumani

Ne anlatayım ki bundan sonra?
Kelimeleri birbirine ulasam bağ bozuldu bir kere.
Zaten ne söylesek hafif kalacak bu saatten sonra.
Büyük bir hevesle çıktığım o yoldan,
Sırtımda koca bir yalan yüküyle döndüm ya;
Beni en çok bu yordu.
Kazanmak gibi bir derdim yoktu ki benim,
Sadece yalanlarına inanacak kadar saftım, o kadar.
Şimdi önüme koydum o en berbat geceleri,
Sırf içimdeki o son merhamet kırıntısı da ölsün diye.
​Haklı çıkmak canımı yaktı biliyor musun?
Keşke yanılsaydım, keşke beni utandırsaydın.
Ama sen yine şaşırtmadın,
Tam da senden beklenecek bir ucuzlukla gittin.
Gittiğin yerde göğsünü gere gere anlat şimdi zaferini,
"Beni çok sevdi" de, "Kıyamadı" de, ne dersen de...
Benimkisi rüzgara karşı mum yakıp,
Karanlığı yeneceğini sanan bir çocuğun inancıydı.
Bitti işte, söndü o mum...
​Midemin bulantısı geçiyor yavaş yavaş,
Gözümdeki o perde kalktıkça netleşiyor her şey.
İyi ki diyorum şimdi,
iyi ki...
Yüzüme bulaşan o yapmacık gülüşlerin,
Ruhuma dokunmasına izin vermemişim.
Büyük bir boşluğu sevmişim meğer,
Bu da benim bu hayattaki en ağır dersim olsun.
​Bir daha ne adın düşsün buralara, ne de gölgen dadansın uykularıma.
Hesabını kapattım bu kirli geçmişin;
Zira benim dünyamda bir daha asla ağırlanamayacak kadar,
Hafifledin gözümde...
Hadi geçmiş olsun.