Sevda çemberi Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Binbir çaresizlikle nakşettiğim sevda çemberi,
Dar sokaklarda kimsesiz kaldı.
Ekmeği, aşı, hayatta kalma sebebi sen iken,
Seninleyken gurbete maruz kaldı.

Kalemler, kalpler şiir diye nakşederken,
Bir yandan da ayrılık diye yazıyormuş.
İnsan hayata dair kurguları hep iyi olurmuş,
Ağlamayı neden istesin ki insanoğlu…

Çok sevmenin de bir bedeli olduğunu
Kaybettiğimde anladım.
Sevmeye kıyamadığım gözlerine
Bir daha bakamayacağım hayatıma yazılınca anladım.

Belki çok geç anladım her şeyi;
Sevmeyi, sevilmemeyi,
Aşkı, gurbeti, dipsiz çukuru…
Her şeyi kaybedince anlar insanoğlu.

Fırat’ın Dicle’ye,
Cennetin cehenneme,
Gecenin gündüze
Kavuşmasını beklerken…

Güneş ve ay gibi,
Yağmur ile toprak gibi,
Biz de ayrıldık işte,
Gidecek başka yerim yokken…

Şimdi geceler boyu aynı sokaklarda yürüyorum,
Adımlarım seni arıyor sessizce.
Bir köşe başında sesini duyacakmışım gibi,
Dönüp dönüp karanlığa bakıyorum yalnızca.

Rüzgâr yüzüme vurdukça seni hatırlıyorum,
Yağmur omzuma düştükçe içim sızlıyor.
Çünkü bazı acılar dinmiyor zamanla,
Sadece insan susmayı öğreniyor.

Bir zamanlar “biz” diye kurduğum cümleler,
Şimdi sensiz eksik kalıyor gecelerde.
Aynı göğe baktığım her anda,
Bir yanım hâlâ seni bekliyor derinlerde.

İnsan bazen unutmak için değil,
Hatırlamaya devam etmek için yaşıyormuş.
Bir ismi kalbinden silemeyince,
Her şarkıda yeniden ağlıyormuş.

Kalemler şiir diye yazsa da seni,
Ben her satırda biraz daha eksiliyorum.
Çünkü senin olmadığın her yerde,
Kendimi kimsesiz bırakılmış hissediyorum.

Bir çayın dumanında gözlerin geliyor aklıma,
Bir akşam ezanında içim ürperiyor.
Ne yana dönsem biraz sen çıkıyorsun karşıma,
İnsan sevdiğinden kaçamıyormuş meğer…

Çok sevmenin bedeli ağır olurmuş gerçekten,
Bunu en çok geceler öğretiyor bana.
Uyku bile uğramıyor artık gözlerime,
Çünkü yokluğun sabaha kadar konuşuyor benimle.

Belki sen şimdi başka şehirlerdesin,
Başka hayallerin peşindesin kim bilir…
Ama ben hâlâ bıraktığın yerdeyim,
Aynı yarım kalmış cümlenin içinde.

Bir gün dönersin diye sakladım her şeyi;
Sesini, gülüşünü, bakışını…
İnsan bazen gitmiş birine değil,
Ondan kalan hatıralara tutunuyormuş.

Şimdi hangi aynaya baksam yorgunluğumu görüyorum,
Hangi geceye dalsam yalnızlığımı…
Sen giderken sadece kendini götürmedin,
Bende kalan bütün ışığı da götürdün.

Ve ben bunu çok geç anladım;
Bazı insanlar kalmak için değil,
İçinde derin bir yara bırakmak için giriyormuş hayata.
Bazı vedalar vardır ki,
Üzerinden yıllar geçse bile
İnsanın içinde ilk günkü gibi sızlıyormuş…

Fırat yine Dicle’ye kavuşur belki,
Gece yine gündüze döner bir sabah vakti.
Yağmur yine toprağa düşer sessizce,
Ama bazı ayrılıklar var ki
Bir daha hiçbir şeye kavuşmuyor…

Ve ben hâlâ aynı yerdeyim;
Binbir çaresizlikle nakşettiğim sevda çemberinin içinde,
Dar sokaklarda kimsesiz kalan
O eski hâlimle…