Özlemin Nöbeti
Ben seni özlerken
Kendimi asker yolu bekleyen
Bir kadın gibi hissediyorum.
İçimden “gel teskere, gel” diye
Özlemin Sessiz Yangını
Sensizliğin ortasında savruluyorum,
Bir boşluk büyüyor göğsümde.
Adını fısıldasam bile
Sana ulaşmıyor sesim.
“Özlem Nehri”
Özledim…
Belki kelimeler yetmez bu boşluğu anlatmaya,
belki her sessizlik daha da derinleşir,
Özlüyorum Seni
Özlüyorum seni, yüreğim liğme liğme özleminle,
Kan ter içinde uyanıyorum uykularımdan.
Gördüğüm rüyalarda bile özlemin var,
Şimdi olsan da uzak diyarlarda,
Papatya Ruhu
Ruhu özgür bir kadın, sessiz gecelerde,
Papatya kokusu taşır saçlarının telinde,
Gözlerinde saklı hüzünler,
Kalemiyle konuşur yalnızlığını,
Petrikor Kokulu Sevgilim
Bir kadın tanıdı seni,
Sen cennet kokulum dedin ya,
Ben seni yağmurla anımsadım
Toprağa değen ilk damlası gibi,
PETRİKOR, SEN KOKTU
Yağmur indi bu akşam,
Toprak ilk nefesini aldı.
Yükselen o koku, adıyla geldi bana
Petrikor … yani sen.
Bir gün yüreğine dikenler batacak,
Binbir pişmanlık saracak ruhunu;
Susturamayacaksın vicdanını artık,
Dile gelecek her pişmanlık, saracak seni.
Hatanı anladığın gün yanacak yüreğin,
Bu nasıl ceza be adam,
Reva mıydı bana yaptığın?
Biliyordun özlediğimi,
Sesini bile esirgedin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!