Mum Gibi Şiiri - Serpil Koçar

Mum Gibi

Bir mum gibi eriyorum sanki, saniye saniye
Usul usul yanarak kendimden eksiliyorum.
Günden güne tükeniyorum,
Dönülmez bir ufkun sabahına uyanır gibi.

Yataktan kalkmak istemiyorum,
Çünkü gözlerimi açsam yine sen…
Kafamın içinde hep sen,
Susmayan bir yankı gibi.
Kendime kızıyorum bazen
Neden bu kadar sevdin? diye.

Unutmak bu kadar zorken, söyle
Sen nasıl unuttun beni?
Vicdanın rahat mı?
Geceleri uyuyabiliyor musun?
Onca yaşanmış mutluluk…
Hepsi bir anda silinebilir mi?
Yoksa onlar da mı yalandı,
Bir anlık heves uğruna?

Geldin, dokundun, şu zavallı yüreğime
Ama bilmeliydin…
Bir kalbi severken
Bir gururu da taşırsın yanında.

Sen…
Benim hem kalbimi hem onurumu kırdın.
Bu aşk beni kor olmuş yakıyorken,
Sendeki bir saman alevi miydi?
Hiç mi yerim yoktu o kalbinde,
Ne çabuk unuttun sendeki beni?

Gözünden iki damla yaş aktı mı acaba,
Ben iliklerime kadar hissederken bu acıyı?
Yüreğimin sesini,
Sessiz çığlıklarımı susturamıyorum
Ne yapsam nafile.
Sadece ağlıyorum,
Yüreğimi kanatırcasına…
Gözümden yaş değil,kan damlıyor adeta.

Kalemim…
Gözyaşlarımla yazıyor seni.
Öfkemi, kinimi, özlemimi
hepsini sana…
Her satırda biraz daha ben eksiliyorum.

Şimdi seni sana bırakıyorum…
Eğer içinde hâlâ bir vicdan yaşıyorsa,
bu gece sakın ondan kaçma.
Karanlıkta kendinle baş başa kal
ve ilk kez gerçekten kendini sorgula.