Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Kendime Dönüyorum

Bir zamanlar seni beklerdim,
şimdi sabahı bekliyorum sessizce.
Gözyaşımda değil artık adın,
çünkü öğrendim; bazı eksikler

Kendime Sözüm

Bugün, hiçbir şeyi zorlamayacağım.
Olmuyorsa, olmuyordur; susacağım.
Ama kalbim hâlâ sevgiyle atıyorsa,
Bunun bir zayıflık değil, bir güç olduğunu hatırlayacağım.

Kendime Yemin

Bir imparatorluk kurmadım ben,
Ama yıkılmamayı öğrendim.
Yeri geldi
Kılıçlar kuşandım içimde,

Ben dışarıda neşe saçarken insanlara,
İçimde kendi mezarımı kazıyordum
Sessizce.
Kimse duymadı kazma ve küreğin sesini;
Toprak bile şaşırdı bu kadar sükûnete.

Kendi Mezarlığımda

Mezarlığın tam ortasında duruyorum,
Gece susmuş, rüzgâr bile çekilmiş kenara.
Toprağın kokusu çok ağır,
Sessizlik çığlık atıyor sanki kulaklarımda

Kendimi Sorguladım

Kendimi sorgulayarak sevdim seni,
Nasıl olur dedim, bir insan
Hangi aralıkta bu kadar çoğalır başka bir kalpte,
Hangi boşlukta bu denli yer eder,

Kimse Duymasın

Kimsecikler duymasın,
Yüreğim kanıyor her gece
Aynı saatlerde.
Sessizce pansuman yapıyorum

Kimsesiz Sokaklar

Rüzgârın sesiyle titrer gecem,
Sokak lambası soluk bir hece,
Adımlarım yankı arar sessizliğe,
Kalbimde eski bir hüzün gizli,

Kir Pas Tutmuş Yüreğin

Sensizliğin kaçıncı günü bilmiyorum,
Her gün kendime “Bitti artık,” derken
Tükendi o sayfa, kapandı diyorum;

Kızgınım

Kızgınım insanlara, hayata, yapılan haksızlıklara;
En çok da kendime kızgınım, insanları kendim gibi gördüğüm için.
Kimseyi kırmadım ben bugüne kadar,
Üzmedim kimseyi bile isteye…