Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

İşte gidiyorum, yüreğimi yüreğine gömerek,
Kendi ellerimle kazdım mezarımı kalbine.
Şimdi sen göm beni; ister toprak at, ister taş,
Tabutuma son çiviyi de sen çak acımadan.
Uyu, uyuyabilirsen vicdanının çığlıklarında…

Bu satırları sabahın seherinde yazıyorum,
Uykusuz bir gecenin sersemliği hâlâ üzerimde.
Üstüm başım dağılmış, saçlarım birbirine karışmış,
Elimde kalem, aklımda yine sen varsın.

İyi Kaldık Diye Kaybettik Sanma

Yüreği Güzel Olmanın Cezası mı bu ?
Ben yüreği güzel bir insanım dedim
Diye mi bu kadar sınandım hayatta ?
Biraz merhamet gösterdim,

Kâbe’ye Özlem Mektubum”

Ey Kâbe-i Muazzama, kalbimin en derin duası, gözlerimin görmeden aşkla sevdiği güzellik,
Her nefesimde seni anmakla yanar yüreğim, her duam sana kavuşmak için yükselir.
Uykularımda tavaf edenlerin ayak seslerini işitir, sabahlarımda senin gölgende uyanırım.
Gözlerimden süzülen yaşlar, içimdeki hasretin şahitliğini yapar.

Bir Kadın Severse

Bir kadın seviyorsa, sonuna kadar gider;
Var gücüyle mücadele eder sevdiği adam için.
Bütün zorluklara göğüs gerer her şeye rağmen,
Yeter ki sen, tutmasını bil o kadının elinden.

Bir nefes üfledin kalbime,
kâinat sustu, ben duydum.
Ne ben vardım o anda, ne dünya,
yalnızca Allah’ım…
ve ben, O’nun bendeki yankısı.

Ben hiç yalnız kalmadım aslında…
Yalnızlık kapımı çalsa da
hep siz vardınız yanımda.
İki çift göz,
iki yürek,
iki can parçam…

Kalbimin Defteri

Hayat bir tuval gibi gerildi karşıma,
üzerine seni çizdim, silmedim.
Aşk biraz kumardı belki,
Ama ben gururumu bırakıp seni seçtim.

Kalbimin Sahibi

Sen yokken kalbim karanlıkta,
Ama her yerde senin ışığını arıyorum,
Sessiz kuytu köşelerde,
Karanlık sokaklarda şimdi,

Kalbimin Zindanları

Kimseye güvenim kalmadı,
Yalnızlığımı ve acılarımı kalbimin zindanlarına hapsettim.
Ne istediler ki benden?
Huzur ve mutluluğu… Çok gördüler bana.