Ben dışarıda neşe saçarken insanlara,
İçimde kendi mezarımı kazıyordum
Sessizce.
Kimse duymadı kazma ve küreğin sesini;
Toprak bile şaşırdı bu kadar sükûnete.
Kendi Mezarlığımda
Mezarlığın tam ortasında duruyorum,
Gece susmuş, rüzgâr bile çekilmiş kenara.
Toprağın kokusu çok ağır,
Sessizlik çığlık atıyor sanki kulaklarımda
Kendimi Sorguladım
Kendimi sorgulayarak sevdim seni,
Nasıl olur dedim, bir insan
Hangi aralıkta bu kadar çoğalır başka bir kalpte,
Hangi boşlukta bu denli yer eder,
Kimse Duymasın
Kimsecikler duymasın,
Yüreğim kanıyor her gece
Aynı saatlerde.
Sessizce pansuman yapıyorum
Kimsesiz Sokaklar
Rüzgârın sesiyle titrer gecem,
Sokak lambası soluk bir hece,
Adımlarım yankı arar sessizliğe,
Kalbimde eski bir hüzün gizli,
Kir Pas Tutmuş Yüreğin
Sensizliğin kaçıncı günü bilmiyorum,
Her gün kendime “Bitti artık,” derken
Tükendi o sayfa, kapandı diyorum;
Kızgınım
Kızgınım insanlara, hayata, yapılan haksızlıklara;
En çok da kendime kızgınım, insanları kendim gibi gördüğüm için.
Kimseyi kırmadım ben bugüne kadar,
Üzmedim kimseyi bile isteye…
Kokusu Kalan Anı
Kahvenin kokusunu buldum bugün,
Sanki unuttuğum bir ANI geldi
Usulca omzuma dokundu.
Kör Bıçak
Söylediğin o acı sözlerin var ya
Kör bir bıçak gibi saplandı kalbime.
Ne keskin, ne de hızla, deşti usulca
Ama her nefeste, her düşüncede
Korkaksın
Korkaksın sen…
Duygularının arkasında duramayacak kadar korkak.
“Sevmiyorum” dedin ya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!