Mevsimler gibiydik bizde böyle
Kışı yaza hasret, yazı bahara gebe
Ömrümüze koyduğumuz ilk ve son hece
Biz ona hep Umut dedik öylece
Hayat kısa unutma
Bir keşkeye daha yer kalmasın hayatında
Sahip olduklarının kıymetini bil
Sıkıca tut avuçlarında
Keşkelerin yükü ağırdır bilmelisin
İnsan anlıyor yalnız kalınca
Gökyüzü kustu, yeryüzü titredi,
Zaman ağırlaştı, nefes dondu göğüste,
Taşlar ağladı, toprak hıçkırdı,
Saatler kayboldu, gecenin derinliğinde.
Kentler, enkaz gibi değil, ruh gibi parçalandı,
“Kırık Şehir”
Bir şehir var içimde,
Sokağı yorgun, ışığı soluk.
Ne yana dönsem aynı duvar,
Ne kadar kaçsam, yine kendime çarparım.
Bana yazdırdığın kelimeleri toplayıp
aramızdaki uçuruma köprü atsam
yine dönmezsin bilirim.
gözbebeklerim kapanıyor
karanlığın içinden seyrederken hayatı
yırtıyoruz karanlığı koşarak
umudun kör ışığında zamandan koparak
yaklaşıyoruz sona her an biraz daha
her şeyden uzaklaşarak...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!