Sende Kalan Yerlerde Şiiri - Sadık Kocabaş

SANA KALAN YERLERDE

Sabahı senin yokluğunla karşıladım.
Pencereden süzülen ışık bile içimi ısıtmadı.
Bir ezgi duydum; sustum.
Çünkü her notanın ardında sen vardın.

Kalabalıkların içinde en büyük yalnızlığı yaşadım.
Herkes konuştu, ben sessizliğimi dinledim.
Adın içimden geçtiği her an,
Yüreğim biraz daha eksildi.

Gidemediğim yollar seni bekledi.
Dokunamadığım eller üşüdü avuçlarımda.
Gözlerin gelmedi hiçbir akşama,
Geceler hep yarım kaldı.

Mutluluk kapımı çalsa bile açamadım.
Çünkü sevincimin bir yanı hep sende kaldı.
Gülüşümün gölgesinde bile bir sızı vardı;
Meğer insan en çok, içinde taşıdığı yokluğa yenilirmiş.

Şimdi senden kalan hatıralarla konuşuyorum.
Ne seni geri getirebiliyorum,
Ne de sensizliğe alışabiliyorum.
Ben, en çok da söyleyemediğim vedaya yeniliyorum.