Sende Kalsın Şiiri - Sadık Kocabaş

Viran eylediğin gönül değilmiş,
Sarayın temeli kum sende kalsın.
Hak yola girenler yere eğilmiş,
Gurur bende kalsın, nam sende kalsın.

Zehirle mayalanmış o tatlı dilin,
Menzile varamaz kırılmış belin.
Mademki hileyle büküldü elin,
Gerçek bende kalsın, zan sende kalsın.

Dağları yakmaya bir çıra yetmez,
Demirden bağları hurafe sökmez.
Gönülsüz sultanın borusu ötmez,
Ateş bende kalsın, kül sende kalsın.

Pazarda satılan aşkın kendisi,
Vicdanın sığmazsa kesilir sesi.
Mademki kopardın o kutsal hevesi,
Feryat bende kalsın, hal sende kalsın.

Güneşi saklamak senin harcın mı?
Zifiri geceler senin burcun mu?
Kendi ellerinle kestin harcını,
Sabır bende kalsın, gün sende kalsın.

Söylenen son kelam arşa dayandı,
Bulanık akanlar kana boyandı.
Hakikat uykusu çoktan uyandı,
Kalemsiz Şair der; can sende kalsın