Sende Kalan Huzur Şiiri - Seyrani Göl

Bir zamanlar, her şeyin bitebileceğini öğrendim. Mevsimlerin, acıların, hatta bazı sevgilerin bile...
Bu yüzden biraz hüzünlü sevdim seni.

Çünkü insan, en çok kıymet verdiklerini kaybetmekten korkuyor.
Ve ben, gözlerimde büyüttüğüm hiçbir şeyi zamana emanet etmeyi beceremedim.

Bazen gecenin en sessiz yerinde aklıma düşüyorsun. Bir pencerenin önünde unutulmuş ışık gibi.
Yanında değilimdir belki, ama içimde hâlâ yerin sıcaktır.

Sana dair en çok neyi sevdiğimi sorsalar bugün,
uzun uzun anlatamam.
Sadece derim ki:
Bazı insanlar vardır, yanındayken dünya hafiflemez; ama yükünü tek başına taşımadığını anlarsın.

Yine de içimde küçük bir keder büyür bazen.
Çünkü hayat, en güzel şeyleri bile alışkanlığa dönüştürmenin yolunu buluyor.
İnsan, her gün gördüğü güneşin bir gün doğmayabileceğini unutuyor.

Belki bu yüzden sana bakarken biraz da hüzünleniyorum.
Ne senden, ne sevgiden...
Sadece her güzel şeyin bir gün bitecek olmasının sessiz ihtimalinden.

Ama bil ki, eğer bir gün yollarımız ayrılırsa bile,
bende kalan senin gidişin olmayacak.
Bir sonbahar akşamında ansızın hatırlanan bir şarkı gibi,
kalbimin en sessiz yerinde uzun süre çalmaya devam edeceksin.
S.GÖL