55-GULA MIN A ÇIYAYÊ
Hêvî wek stêrkekê dibiriqe,
Bi ronahiyeke nazik ku şevê diqelişe.
Dilê min wek baranê diherike,
Bi qetreyên ku li camên şikestî zêde dibin.
Bi navê te şewitîm,
Bi veşartina kûlan di lepên xwe de.
Di berf û bayê de,
Wek çivîkekî sarbûyî dilerizîm.
Çem bi bêriya te diherike,
Ronahiya heyvê dikişîne dûran.
Gulên sor wek xwînê,
Di dilê min de bêdeng vedibin.
Û di her pelê wan de,
Şopa veqetînekê xwîn dike.
Tu wek tava payîzê çûyî,
Bêdeng, zer…
Wek kenarekî wêneyeke kevn a ku rengê xwe winda kiriye.
Min li benda te mam,
Wek dareke tenê di bayê sar de,
Bi bîranînên cemidî li ser şaxên xwe.
Şev li ser milê min wek berfê ket.
Bajar bû çîrokeke dûr.
Dengê trênê di hundirê min re derbas bû,
Û hemû rê bi te re çûn.
Niha heyv, wek aynayeke şikestî,
Li ser golê dilerize û bêdeng dimîne.
Ez hîn jî navê te
Ji pelên ku ba dibin re bi hêdî dibêjim.
22.04.1996
Kayıt Tarihi : 18.05.2026 08:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!