69- Gülistana Dile Min

69-BAXÇEYÊ DILÊ MIN

Di nav keviran de gulên sor vekiribûn,
Wek xwînê, wek evînê, wek birînê.
Laleyan bi serbilindî ber bi ezmên ve dirêj bûn,
Wisa ku axê re dibêjin: “careke din.”
Nergisên spî serê xwe xwar kiribûn,
Bi matemeke bêdeng,
Çavên wan li erdê, ruhên wan hîn jî li ezmên.
Menekşeyên mor bi xweşikî û nefsikî,
Li ser axê belav bûne,
Xemên xwe pel bi pel didin bayê.
Sardunyayên pembe bi naz û nermî dihejiyan,
Sivik, derbasdar, hema bêje şermok.
Karanfîl jî tûj in,
Bi serhildanek biharatî rawestiyane,
Êş kirine bîhn.
Û fesleğen…
Ax, ew fesleğen!
Di her destlêdanê de hundirê min vejîne,
Ew keskahiya agirîn a ku yên min hez dikirin jê hez dikirin.
Taze, bihêz, serhişk.
Li baxçe ruh difike,
Ji min re jî can dide.

Hêsirên min tev li axê bûn,
Kenên min tev li bîhnan bûn.
Bîhna giran a gulên sor,
Hêrsa agirîn a karanfîlan,
Xema şîrîn a nergisan,
Êşa nazik a menekşeyan,
Hewaya fireh a sardunyan,
Vejîna tûj a fesleğenê…
Hemûyan min li singê xwe gerand.
Hemûyan min di hundirê xwe de veşart.
Çend caran li vir mirim,
Ji heman hestiyên şikestî rabûm.
Destên yên ku min hez dikirin dan axê,
Bîhna wan min di ruhê xwe de çandin.

Niha her kulîlk bûye kevirê gorekê,
Her kevirê gorê bûye rêzek ji helbestê.
Dem bedenê min kevn kir,
Lê ruhê min nekir kevn.
Qatrek germ a ku ji rêzika çavê min diherike,
Bi hêdî li ser pelek karanfîlê danişt.
Li ser lêvên min kenek tal, kûr,
Bêşirove…
Ç
imkî di nav vê qas êşê,
Vê qas evînê, hesretê, hêviyê û bêçarîyê de,
Li tenişta goran,
Tam di dilê kulîlkan de,
Helbesta herî bedew, herî rast û herî xwînrêj
Ez nivîsandim.
Û niha,
Tam di vê kêliyê de,
Tevî her tiştî…
Dilê min tijî ye.
Ez bi hemû kulîlkên baxçeyê dagirtî me.
Bi gulên sor, bi laleyan, bi karanfîlan,
Bi nergisan, menekşeyan, sardunyan
Û bi taybetî ew keskahiya zindî,
Ku gazî jiyanê dike: fesleğen…
Ez bûm jiyana bi xwe.
Dîsa.
Û dîsa.
Û ji nû ve.

12.04.2003