7- Evi Lı Reyen Sevrek

7-EVÎN LI RÊYÊN SIVREK

Li rêyên sivrek (patîka) me evîn kûr kir,
Di her gavekê de me kok da ber axê,
Di her nefesekê de me navê hev hewirand.
Beran pêyên me dirandin,
Xwîna me têkelî axê bû,
Bi wê xwînê şîn bû giyayê di navbera me de.

Dema baran bariya me bi hev re şil kir,
Dilopên ku ji porên te diherikîn
Gihîştin ser lêvên min.
Her ku we dicemidî me hewaza hev kir,
Lêşên me wekî agirî şewitîn
Di nav wê sermaya şiliyê de.
Dema roj derket me ziwa kir,
Lê hundirê me qet ziwa nebû,
Li wir kaniyek vebû,
Ku navê te hildigirt,
Û tenê ji bo min diherikî.

Di rêyên asê û hûr de ez fêrî te bûm,
Li rûbarên asê dema nefesa te diçikiya
Bi çavên xwe te ji min re got "berdewam bike".
Li ser zinaran me xwe girt,
Bêyî ku ba bixwaze me bavêje,
Me destên xwe avêt pişta hev.
Wê gavê ez fêm kirim...
Evîn, neketin nîne,
Bi hev re ketin û bi hev re rabûn e.

Her ku sivrek teng bû evîna me fireh bû.
Me bi rêzekê meşiya,
Lê ruhên me mil bi mil,
Carinan jî di nav hev de.
Dema tu li pêş diçûyî min şopa gavan dişopand,
Min di dilê xwe de ramûsanek danî ser her şopa te.
Dema ez li pêş diçûm
Min nefesa te ya ku ji paş de dihat dibihîst,
Tu bûyî ewlehiya li ser pişta min.

Her ku me kûr kir me birîndar jî kir.
Mîna berekî tûj gotin derketin ji devê me carinan,
Xwîn jê anî.
Lê ji wan birînan jî gulan bişkivîn,
Me êş di nav axê de veşart, Me evîn da ber rojê.
Me pelên hişkayî civand nav kefa destên xwe,
Me peymana demsalên nû da hevdu.

Şev daxizî ser sivrekê,
Stêrkan yek bi yek li ser me pêxistin.
Li ber agirê kofî
Me bêdeng li hev nêrî.
Di wê bêdengiyê de
Me axaftina herî kûr kir...
Bi lêdana dile xwe.
Lêdana dilê te navê min digot,
Ya min jî yê te.

Me hîn kûrtir kir rêya xwe,
Bi ber rûniştina daristanê ve,
Bi ber sivrekên ku kesî pê lê nekiriye ve.
Li wir em hinekî tirsiyan,
Lê tirs jî tixûbê evînê bû.
Me destên hev girtin,
Xwêdana me têkel bû,
Tirsa me têkel bû,
Hêviya me têkel bû.
Û ji wê têkelbûnê
Evîneke hîn biheztir,
Hîn şiltir,
Hîn kesktir
ji dayik bû.

Li rêyên sivrek me evîn kûr kir...
Her ku em ketin em rabûn,
Dema em şil bûn em ziwa bûn,
Dema em westiyan me li ser singa hev bêhna xwe veda.
Me gotineke hişt li pey xwe,
Ne wêneyekî çav,
Lê nêrîneke bêdawî
Ku tê de du çav li hev dinêrin.

Tu rêya min a asê yî,
Ez rûbarê te yê herî tûj im.
Her ku em bi hev re bimeşin
Çiya biçûk bûn,
Çem fireh bûn,
Asman nizm bû Ji bo me.

Û rojekê,
Heke em bigihîjin dawiya vê sivrekê,
Li wir sivrekeke nû dest pê dike
Em ê bêjin.
Ji ber evin naqede,
Tenê astengiyeke nû,
Baraneke nû,
Giyayekî nû,
Rojeke nû
Ji xwe re dibîne.

Niha Destê xwe bide min dîsa.
Gaveke din jî em bavêjin.
Bila kûr bibe evîna me,
Mîna axê,
Mîna kokê,
Mîna baranê,
Mîna rojê…
Li rêyên sivrek
Heya bêdawiyê.

04.12.1998