Sen Gidirken Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Bir sabah rüzgarı savurdu küllerimi
Gidişin boynuma dolanan paslı bir urgan
Ellerim ararken o sıcak ellerini
Düştüğüm bu kuyu zifiri karanlık zindan

Gözlerimde kanayan bir akşam güneşi var
Bütün sokaklarım çıkmazlara düğümlendi
Üstüme yıkıldı kurduğum bütün saraylar
Şimdi dudaklarımda acı bir zehir demlendi

Hicranın ateşi yaktı kavurdu sinemi
Hangi vuslat sarar bu kanayan yaramı
Sen giderken kopardın içimdeki nefesi
Söyle kim ödeyecek bu mahşeri cezamı

Takvimler yaprak yaprak dökülüyor ömrümden
Gölgeni arıyorum ıssız kaldırımlarda
Bir umut damlası koptu çorak gönlümden
Adın yankılanıyor suskun fırtınalarda

Güllerim boynu bükük hazan vurgunu şimdi
Saatler ayrılığa çaldı susmuyor zaman
Gözyaşım yanaklarımda kurumuş nehir sanki
Yokluğun etrafımı saran amansız yalan

Gemi kalktı limandan kırık direkleriyle
Sulara gömüldü son kalan gülüşlerimiz
Ben baş başa kaldım acı gerçekleriyle
Paramparça dağıldı o masum düşlerimiz

Yıldızlar şahit oldu düştüğüm bu hallere
Ay ışığı küstü karanlık gecelerime
Sırrımı söyleyemem esen serin yellere
Düğümlendi dualar kurumuş hecelerime

Bir hıçkırık düğümü boğazımda çırpınır
Göğsüme saplanıyor bıraktığın hatıran
Yaralı bir kuş gibi sol yanım hep kıvranır
Benim şimdi hasretin kollarında yıpranan