Sen Hiç Üzülme 1 Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Atlatırım ben bu acıları, sen hiç üzülme,
Bir gün söner elbet bağrımdaki bu yangın.
Gözünün arkada kaldığına değmez inan,
Kendi yaralarımı saracak kadar büyüdüm artık.

Bilirim, ilk zamanlar zor geçer o uzun geceler,
Sokaklar asfalta değil, hep senin yokluğuna çıkar.
Bir çay bardağında soğur içimdeki bütün heves,
Her rüzgâr esişinde o eski sızı yeniden nükseder.

Ama geçer…
Gözümden dökülen her damla yaş,
Biraz daha kurutur içimdeki o çorak toprağı.
Dizlerim çözülse de bu amansız, bu kimsesiz yolda,
Yine kendi ellerimle kaldırırım kendimi ayağa.

Sen vicdanını serin tut, sakın kendini suçlama,
Ayrılık da nihayetinde sevdadan sayılır nasıl olsa.
Ben bu yükü sırtlar, yürürüm meçhule doğru;
Geriye yalnızca kırık ama mağrur bir iz kalır.

Bir gün adın geçince sızlamaz olur içim,
Gülüşüm sahte değil, yeniden hakiki olur elbet.
Gittiğin yollar açık, bahtın aydınlık olsun,
Ben bu acıyı da atlatırım…
Yeter ki sen üzülme.