Sen Bile Bilme Şiiri - Dumani Trbzn

​Görmeden sevilir mi bir insan böyle?
Sevilirmiş...
Kalp kalbi buldu mu, göze gerek kalmazmış.
Yollar, şehirler, duvarlar girse de araya,
Yürek tek bir nefeste birleşirmiş...​
Görmediğin bir çift göze sığınır mı insan?
Sığınırmış...
Sesini duyunca huzurla uyunur mu?
Uyunurmuş...
Araya bir ömürlük sükût girse bile,
O sesle yeniden doğulur mu?
Doğulurmuş...​
Dokunmadan tutuşur mu insan için için?
Alev alev yanarmış da kimse anlamazmış.​
Bu nasıl bir sessiz çığlık,
Bu nasıl bir kalabalık yalnızlık, bilmiyorum...
Bildiğim tek şey;
Sen orada, bense tam burada...
​Gelsen, kapatsan bu mesafeyi,
Ellerim parmaklarına dokunsa,
Dinse bu içimdeki fırtına...
Sonra bir ürperti sarar içimi;
Ya gerçek, bu masalın büyüsünü bozarsa?
Ya düşlerimdeki o kusursuzluk seni incitirse?..​
Bırak, ben seni böyle uzaktan seveyim.
Sesini rüzgâra, kokunu geceye emanet edeyim.
Seni mısraların arasına gizleyeyim,
Adını dualarla sarmalayayım...
Hiç kimse bilmesin,
En çok da sen bilme...
​Her iç çekişimde adının yankılandığını,
Bir ömrün sessizce seninle dolup taştığını,
Hiç kimse...
Sen bile bilme...