Sen Varsın Diye Şiiri - Dumani Trbzn

Ben bu hırçın ömrün en deli fırtınalarını senin kalbinde dindirdim.
Hepsi senin o ince gülüşünün kıyısında birer birer dize geldi.
Meğer ömrümün en bereketli baharı,
Senin o zarif kalbinin kıyılarında saklıymış.
Sen benim için,
Şu yalancı dünyanın ortasında tutunacak tek doğrusun.
Soluksuz kaldığımda nefes,
Yorulduğumda sırtımı yasladığım o yıkılmaz dağsın.
İçimde en hırçın dalgalar kopsa bile,
Senin bir tek cümlen yetiyor ortalığı sütliman etmeye.
Bırak, dağlar taşlar şahit olsun bu kara sevdaya,
Turnalar fısıldasın adını dumanlı tepelere.
Ben seni öyle bir sevdim ki,
Gökyüzü dar gelir bu sevdanın kanatlarına.
Bırak yıldızlar düşsün adının etrafına,
Ay geceleri seni anlatsın uykusuz pencerelere.
Bir çiçeğin açışında, bir yağmurun serinliğinde,
Bir türkünün en dokunaklı yerinde sen ol.
Çünkü ben bu ömrün en güzel tarafını,
Senin gözlerinde buldum.
Varsın yıllar geçsin, mevsimler değişsin,
Dağların başına karlar yağsın.
Ben yine aynı yerden severim seni;
İlk günkü heyecanla, ilk günkü inatla.
Çünkü bazı sevdalar vardır,
Zamana değil, yüreğe yazılır.
Ama olur da bir gün yollar ayrılırsa,
Ve sessizlik çökerse her zaman oturduğumuz o masaya,
Kuşların kanat çırpınışında,
Yağmurun toprağa düşen o ilk kokusunda bul beni.
Toprak olsam bile vazgeçmem seni sarmaktan,
Köklerim bittiği yerden yine senin sevdana uzanır.
Ve ola ki mahşer sirayet ederse yeryüzüne,
Kıyamet kopar da her şey küle dönerse;
Ben o fırtınanın tam ortasından,
Küllerimi senin kokuna doğru savururum,
Başım yine dik, yüreğim yine alabildiğine hür...
Koparıp alırım seni o mahşer kalabalığından,
Cihana meydan okur, yine senin gözlerinde hayat bulurum...
Çünkü ben seni ömürlük değil,
Ömrün de ötesinde sevdim...