Bak, şu duvarları vaktinde çiçekli sarmaşıklar sarardı.
Her duru duygunun duvağını tertemiz parmaklar kaldırırdı.
Her kuru yaprağın damarını, o temiz parmaklar okşardı.
Yeniden yeşillenmeler, o temiz parmaklara koşardı.
Bak, şu duvarlardaki sarmaşıkların çiçekleri vaktinden önce sarardı.
Bir muharebe meydanı kaldı geride.
Çok can döküldü, çok vah düştü yere.
Dönüp de bakmak istemedim kaybettiklerime
zira onlar en heybetli kazançlarımdır geride kaldıkları sürece.
Yol ayrımlarında,
De ki ona;
Ben sözüysem şarkının, sen ritmisin.
Ben cümlesiysem şiirin, sen başlığısın.
Düşüp düşüp kalkıyorsam inatla dikenli yollarda, sen en güzel sebepsin.
Bir adres olmalı.
Belki bu ihtimal üzerine ciğerimde yeşeriyor nefes fidanları.
Bir adres olmalı ve orada kimsenin kimseyi uyarmaya ihtiyacı olmamalı.
İyiye, güzele, umuda işaret ediyor olmalı işaret tabelaları,
uyarı levhaları…
Karanlığı kabul etmiş,
onunla yaşamaya alışmış insanı
aydınlığa çıkarıp
tekrar karanlığa kapatmış oluyorsun
o umudu ona vererek,
onun elini tutarak.
Birçok yerinden yarası olan insanlar vardır.
Kimine göre Allah’ın sevdiği kullardır onlar,
Allah onları sevdiği için vermiştir o yaraları.
Kimine göre de Allah’ın cezalandırdıklarıdır onlar.
Kim bilir kime ne yapmışlardır da karşılığında almışlardır o yaraları.
Ona göresi buna göresi falan çok da umrunda değildir zaten onların.
Bir kadın sevdim, saçları mavi, gözleri beyaz…
Bir kadın ki, bozdu tüm ezberleri;
temize çekti dünlerimi.
Savurdu saçlarını, açtı gözlerini;
göğüme sürdü renklerini.
Böyle üzerinde kocaman bir mıknatıs taşıdığını düşündüğün oluyor mu senin de?
Böyle önüne, ardına, yanına yakınına baktığında
kaçtığın her şeyi hemen oracıkta görüyor musun sen de?
O kaçtıkların daha da yaklaşıp geliyor mu üzerine üzerine?
Tükürüyorlar mı temiz tuttuklarının üzerine?
Böyle tam güzel bir ritim tutturduğun anda,
Kötü günlerin varlığı, var sandığımız insanların aslında yok olduğunu görmemiz içindir, biliriz.
Amiralimizsin diyenlerin sırt çevirişini, ilk dalgada hayret etmeden izleriz.
Çok yol tanıdık, çok yol yürüdük!
Mevcut yolumuz, vazgeçtiklerimizle aynı ise, yeni bir yol çizmekte korkaklık etmeyiz.
Mesafeleri yolda değil, yolda yürüdüğümüzle aramızda sevmeyiz.
İyi niyetimiz enayiliğimizden değil!
Ben artık aynı duvarlara çarpıp aynı zemine aynı şekilde farklı ümitlerle düşmek istemiyorum.
Aynı koridorda volta atıp aynı adımlarla farklı yollara susamak istemiyorum.
Dört duvarın her birini gözlerimle kazıyarak pencere açmaya çalışmak,
prangalarıma özgürlük ninnileri söylemek istemiyorum.
Kendime, düne, dünyaya karşı attığım havluyu yerden almak,
onu beyaza boyayıp yenilerle barış adına sallamak istiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!