Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Unutma ki, mazlumun feryadı kulaktan değil;
Cayır cayır yanan yürekten yol alır,
Dillerin
Ve kalemlerin ucuna..!
Yanmıyorsa yürekler,
Tutuşup cayır cayır yanmıyorsa mazluma;

Her kim ki rahme düşse, zamanda kabre yolcu.
Asla anlamaz zaman, dinlemez ocu-bucu..!

(Van. Ocak 2025)

Düşmek istemesem de
Düştüm bir kere,
Kapıldım bir kere sana akan yüreğime...
Yapamıyorum...
Yapamıyorum..!
Bir türlü kıyıya çıkamıyorum..!

İrfanın, ihtirastan aldığı yara derin..!
Zirvelerdeydi irfan, şimdi dibinde yerin..!

(Van. Temmuz 2024)

Evet, iyi pişiyor;
Döndükçe allanıyor tek tek kuzular...
Ancak ne yazık ki,
Altında yüreklerin kor ateşi var..!

(Van. Ekim 2018)

Dünya bir kirli derya, ben yarı canlı balık.
Kaptı kapacak beni kıyıdaki kayalık..!

(Van. Ekim 2024)

Arkama tam yasaklı, önüme kör mü körüm.
Kabrim varmış önümde, girdiğimde görürüm...

(Van. Ocak 2025)

İnkar etme n'olur..!
Nankörlük etme..!
Boşalsın diye,
Boşalıp iyice hafiflesin diye yaşla dolu yüreğin;
Gözlerimden yüreğinin yaşlarını akıttım,
Her gün sabahtan akşama değin...

Mazlum gözün yaşını sen de gözüne bağla.
Her damla gözyaşınla zulmün bağrını dağla..!

(Van. Eylül 2024)

Ayrılınca birbirinden sap ile saman;
Yem olup, duman oldular duman..!
Sen sen ol, asla fitneciye kanma..!
Yem olma aman..!