Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Artık tebessümün bile gözleri nemli...
Sağda solda,
Her yerde nemlenince gözler;
Nem kapıyor gözlerden,
Durmadan nem kapıyor tebessümün gözleri...

Uğraşma...
Kalkışma boşuna..!
Ne de etsen, beni senden ayıramazsın..!
Göster bana; hani, nerde ara?
Hangi araya girip ayıracaksın?!

Biri dağdan geçiyor,
Öteki bağdan;
Uzak birbirine,
Bir hayli uzak patikayla otoban...
Uzak,
Uzak ama nereye kadar...

Belli ki, kapıyı açmayacaksın...
Açmasan ne yazar..!
Nasıl olsa önündesin kapının,
Ardında olduğun kadar...

(Van. Aralık 2018)

Kenti neden sever;
Niçin sever insan gürültüyü, patırtıyı, keşmekeşi niçin?!
Sessizlik
Ve dinginlik istiyorum;
İçimde gezinip, kendimi bulmak için...

Gerek yok artık;
Bekletme bana,
Bekletme boşuna gönül kapımı..!
Sensin artık;
Gönlümün penceresi de,
Kapısı da sensin...

Sütten kesildi ahlâk, canı çıkınca aşkın.
Ahlâk gıdasız, fersiz; insan pek yaman, taşkın..!

(Van. Kasım 2025)

Oku, okuyabildiğin kadar...
Neye mi yarar?
Okudukça düşünür,
Düşündükçe derinleşir,
Derinleştikçe keşfeder,
Keşfettikçe de kamil olursun...

Alnımdaki yazının hapsindeyim doğuştan.
Heybemle çıkıyorum her girdiğim koğuştan...

(Van. Eylül 2024)

Dünyanın en bahtiyar insanıyım okurken,
Hakikat yollarını sözcük sözcük dokurken...

(Van. Eylül 2024)