Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Dökülünce saçların,
Sonbaharda tek tek dökülünce ağaçtan;
Ağrıyor,
Hem de fena ağrıyor belim...
Yerde bırakır mı hiç,
Saçlarını toplamadan durur mu elim?

Ne yapsam, ne etsem,
Ne söylesem de gideceksin, belli...
Tamam git...
Git;
Ama saçların, gözlerin
Ve kaşların kalsın...

Beyin zindan, kalp berbat; insan büsbütün sakat..!
Şaşırma! İman yok ki, kalmadı ki hakikat..!

(Van. Haziran 2020)

Su yaktı beni,
Ateş söndürdü...
Kuşkusuz bu durum, beni şaşkına döndürdü...

(Van. Ekim 2018)

Eğilse de dal,
Eğilip bükülse de meyve için;
Sattı meyve,
Bir çırpıda sattı toprağa onu...
Sattı;
Ama çürürken, boştu toprağın koynu...

Bir tokat yedim,
Şefkat tokatı...
Bir zelzele oldu ki, O'nun vurduğu yerde;
Yerle yeksan oldu şeytanın katı..!

(Van. Ekim 2018)

Kaymamak;
Kayıp da gitmemek için, zincir taktı birçok hain...
Lakin o hiç düşünmeden reddetti zinciri
Ve kayıp gitti ebediyete...
Biiznillah erdi şehadete...

Sel aldı, baştan başa sel aldı gönlümü..!
Gönlüm, bir baştan öbür başa ıslak..!
Ne zambak kaldı gönlümde,
Ne gül,
Ne de bir leylak..!
Ey eşsiz gözleri sağanak yağışlım,

Bilmiyor musun?
Seni kalbime alıp senden öteye,
Çok öteye taşıdım.
Ve hep senden ötedeki seninleyim...

Uzak dur bana,

Halinden belli:
Sensiz kalpler girmiş, senin senle arana;
Uzaksın,
Hayli uzaksın sana...
Tasalanma...
Getireceğim inan;