Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Eğilse de dal,
Eğilip bükülse de meyve için;
Sattı meyve,
Bir çırpıda sattı toprağa onu...
Sattı;
Ama çürürken, boştu toprağın koynu...

Bir tokat yedim,
Şefkat tokatı...
Bir zelzele oldu ki, O'nun vurduğu yerde;
Yerle yeksan oldu şeytanın katı..!

(Van. Ekim 2018)

Kaymamak;
Kayıp da gitmemek için, zincir taktı birçok hain...
Lakin o hiç düşünmeden reddetti zinciri
Ve kayıp gitti ebediyete...
Biiznillah erdi şehadete...

Sel aldı, baştan başa sel aldı gönlümü..!
Gönlüm, bir baştan öbür başa ıslak..!
Ne zambak kaldı gönlümde,
Ne gül,
Ne de bir leylak..!
Ey eşsiz gözleri sağanak yağışlım,

Nefse bindim, ne dizgin ne de ağızda bir gem.
İnemezsem, zillette gezer gezdikçe gölgem..!

(Van. Şubat 2025)

Çok şey zıttına gebe kâinatta her daim.
Gece her dem gündüzle, gündüz geceyle kaim...

(Van. Nisan 2020)

Belledim ki zor denge, akılla kalp dengesi.
Ya fazla akılcıyız ya da fazlaca hissi...

(Van. Mart 2020)

Başımdayım, daima nöbetteyim başımda.
Muzaffer olmam gerek nefisle savaşımda...

(Van. Haziran 2024)

Yine kan ter içinde,
Yine nefes nefeseyim..!
Sabır çıkıyorum...
Aylar,
Yıllardır sabır çıkıyorum;
Yokuş inmek için...

Dayanılmazdır;
Her zordan zordur, güneşe özlem çekmek...
Bir kayayı nasıl deler bir çiçek..!

(Van. Haziran 2020)