Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Gözlerimden taşıyor,
Dilimden
Ve kalemin ucundan taşıyor,
Kül tablalarına dolup dolup taşıyor;
Lakin yine tükenmiyor gönlümdeki yaşlar..!
Tükenmeden ömrüm, tükenmez bu yaşlar..!

Dudakların sıkılı...
Ve ben orada,
O sıkılı dudakların arasındayım...

Evet, uzundur ordayım...
Ama eminim ki, yapamazsın;

Günahımla ağır gelsem de sana;
Tut gözünde,
Yine de tut
Ve düşürme beni...
Yapma..! N'olur düşürme beni..!
Gözünden kabre düşürme beni..!

Ruh kimi bedende hür, kimi bedene tutsak.
Tutsak ruhu bedende sarar sardıkça pasak..!

(Van. Şubat 2025)

İnsan bulunca,
Zaman bulunca tüttürüyorum...
Dilimden,
Dudağımdan,
Kalemimden tütmezse gözünden tüten duman;
Boşalır mı,

Yağabildiğince yağmış dünya;
Yağmış
Ve tutmuş yolu, bir baştan öbür başa..!
Duyamazsın kalbin ayak sesini;
Ümit etme ey dil, bekleme boşa..!

Tutuldum sana;
Öylesine tutuldum ki, çatladı kalbim..!
Ve açtı kalbimin çatladığı yerden,
Yıllar sonra yeniden açtı hayalim...

(Van. Temmuz 2019)

Nefse bindim, ne dizgin ne de ağızda bir gem.
İnemezsem, zillette gezer gezdikçe gölgem..!

(Van. Şubat 2025)

Çok şey zıttına gebe kâinatta her daim.
Gece her dem gündüzle, gündüz geceyle kaim...

(Van. Nisan 2020)

Belledim ki zor denge, akılla kalp dengesi.
Ya fazla akılcıyız ya da fazlaca hissi...

(Van. Mart 2020)