Sebahattin Kömürlü Şiirleri - Şair Sebah ...

boşuna
yaşıyoruz
boşuna

bardaktan boşanırcasına yağmur yağmakta
ıslandı saçımız

Ne kadar uzaklardasın,
Sesini duyamıyorum.
Duyuramıyorum sesimi belli.
Bunca zaman
Boşlukta yürüdük.
Atacak adımımız mı kaldı daha.

Ne kalacak,
Ne vardı ki.
Anılar da bir bir,
Unutuldu mu.
Bu bahar ilk bahar,
Bu da son bahar.

Nerelerdesin.
gittiğin yerleri demeyecek
mi
sin.

ne kaldı geride
yokluğun
doldurdu derelerde tüm çukurları
masmavi gök yüzü
ve deniz
bulutlara hasret, çöllere döndü yüreğim.

Ne kalır geriye,
Ne kalacaksa.
Baharlar mı bitti,
Yazlar son buldu.
Her döngü içinde dönerken böyle,
Ayrılık ayrıldı,

"Neşen yeride" değilmi hırt.
Peşin parayı görünce,
Nasıl sulandın.
Alışkanlık, utanmazsın nasılsa,
Bende, senin için burdayım aslında,
Bu sana benden pas,

Neye rağmen

Hayat devam ediyor.
Sürü sürü.
Denizde, karada, havada.
Hatta dağların başında, karın altında.

Neyi yazacaksın,
Niye yazacaksın?
Kalleşlik salmış kendini her yerde.
Kahpeler tepede.
Ne düz kalmış, ne egri.
Tüm değerler yok olma sürecinde.

Neyler insan,
Neyler kuş,
Neyler toprak.

Vuruluncu.
Saplanıncı zehir,